Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

Thee drinken met je konijn :-)

Ik vind het leuk om met honden te trainen, maar ook met paarden, katten, konijnen, cavia’s, tamme ratjes etc. Waarom? Gewoon omdat ik het leuk vind om samen met dieren te zijn en te kijken wat ze leuk vinden. Niet omdat ik een circus wil starten zoals we dat wel eens gekscherend noemen, maar eigenlijk gaat het om totaal iets anders!

Ik weet ook niet of het echt trainen is. Het is meer dat je verbinding maakt met elkaar. Ik probeerde dat laatst aan iemand uit te leggen.

Er is geen specifiek stappenplan dat je moet volgen. Er is eigenlijk maar 1 ding heel belangrijk en dat is verbinding of wel connectie maken met elkaar.

Het is een beetje zoals samen een kopje thee drinken. Je zet 2 koppen thee, bied het de ander aan, en dan gebeurt er iets….de ander neemt het aan, laat het staan, of laat het kopje vallen, of drinkt het snel op, of…. er zijn nog tig mogelijkheden waar ik je nu niet mee zal vermoeien. Het leuke is, er gebeurt sowieso iets. Daar vanuit kun je een gesprek beginnen, bv wat gezellig om samen thee te drinken, waarom pak je de thee niet, wat drink je snel, enzovoort. Ook kan het totaal niet over de thee gaan maar bv over hoe was je dag of hoe voel je je?

Je kunt het gesprek sturen of volledig open laten. Je kunt nieuwe thee zetten of koekjes en taartjes erbij pakken. De mogelijkheden zijn weer eindeloos. Je kunt ook opstaan en weg gaan.

Soms is de connectie die je met een dier kan maken sterk en kun je van daaruit een gesprek voeren, je kunt dit ook trainen noemen 😉 Dit kan op veel manieren. Ik vind het zelf altijd leuk om van de vele trainingsmethodes die er zijn een stukje eruit te halen wat in die situatie past. Eigenlijk is het de connectie die bepaald hoe ik en het dier iets samen doen.

Voor mij staan de “circus-kunstjes” niet op de voorgrond, dat is wel wat je vaak ziet in (ook mijn) filmpjes op fb. Je zou kunnen zeggen dat de kunstjes een vertaling zijn van de connectie die je met elkaar maakt. Gaaf toch?

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Met het openbaar vervoer ergens naar toe gaan. Het was voor mij toen ik jong was geen probleem. Ik ging b.v. naar mijn tante toe met de trein en tram. Zonder mobieltje bij me 😉. Je kocht gewoon een kaartje en je ging.

De laatste tijd speel ik met de gedachten om weer eens met de bus en trein te gaan. Vooral omdat lange afstanden met de auto erg vermoeiend zijn voor mij.

Dus ik keek op internet en vroeg aan vrienden, andere hulphondegebruikers en aan mijn hulphonden trainer of het haalbaar is om met de trein en bus te reizen. De antwoorden waren veelzijdig en met toch flink wat mitse en maarre. Voornamelijk wat reizen met de rolstoel betreft. Je kunt namelijk niet zomaar elke trein of bus in en uit met je rolstoel. Je moet ruim van te voren assistentie aanvragen. Ook niet elk station heeft een lift en zijn de perrons dus bereikbaar met je rolstoel. Best onhandig dus! Dit vraagt nog wat verder onderzoek van mij.

Daarnaast is Anoki geen treinen en stations gewend. Sterker nog, hij is nog nooit in een trein geweest. Anoki is ondertussen al op heel wat avonturen mee geweest, zelfs met het vliegtuig naar Curaçao. Dus in theorie zou een trein ook moeten lukken.😉

Vandaag ben ik even met Anoki naar een station in de buurt geweest. Om eens te kijken hoe Anoki het vind, gewoon even treinen kijken.

Hij was heel alert maar niet bang. Dat was fijn, zelf vond ik het moeilijker. Wat had ik graag gewoon de trein ingestapt, zonder allemaal gedoe met mijn rolstoel. Ik ging even terug in de tijd, als jonge vrouw met een gezond lichaam. Ik had tosn zeker ook uitdagingen. Toch leek het stukken makkelijker en simpeler. Een tijdje wordt ik overspoeld door emoties en ik was blij dat ik alleen was. Nou ja, alleen😉 Anoki springt met zijn voorpoten op mijn schoot en samen kijken we naar de treinen die komen en gaan.

Als ik weer rustig ben gaan we weer van het perron af. Trots dat we ook dit weer gedaan hebben. Al zijn we nog geen trein of bus in geweest. Dat komt nog wel, of niet….Dit hebben we alvast gedaan de rest… dat zien we wel weer😊😊😊.

Wat zal ik zeggen….

Wat zal ik zeggen? Hoe eerlijk ben je op het internet? Het houd mij regelmatig bezig. Ik denk er vaak heel veel over na voordat ik iets plaats. Als ik een filmpje plaats kijk ik het filmpje tig keer na of er niets ” raars ” op te zien is of iets waar ik negatieve reacties om kan krijgen. Want dat vind ik moeilijk.

Ik ben zelf heel perfectionistisch, hooggevoelig en ben mezelf altijd bewust van mijn fouten. Opmerkingen van andere over mijn fouten komen dan ook altijd keihard aan. Dus ik kijk wel uit met wat ik plaats. Toch vind ik dat ook jammer, want ik deel graag verhalen/momenten met andere. In mijn blogs probeer ik zo open mogelijk te zijn en heb ik het beleid altijd als volgt gesteld. Je HOEFT het niet lezen, niemand dwingt je, je KUNT er iets van vinden,maar het hoeft niet. Je kunt een NEGATIEVE reactie plaatsen, je kunt het ook niet doen😉

Hier een heel open verhaal over de komst van Loek, een heel klein katje. Van de week zag ik op mp een advertentie staan: Kitten op te halen met spoed! Bij mij gingen er alarm bellen af en ik zag op de foto’s dat het om een hele jonge kitten ging. Ik belde het nummer van de advertentie en kreeg een vriendelijke vrouw aan de telefoon. Ze vertelde dat ze door persoonlijke omstandigheden niet meer voor de kitten kon zorgen en dat hij die dag echt weg moest. Ik bood haar aan dat ik de kitten direct zou komen halen.

Onderweg naar haar toe brak bij mij de paniek uit, waar was ik mee bezig? Ik was onderweg naar een wildvreemde die een veels te jonge kat op mp had gezet. Ondanks dat ik de ervaring en middelen heb om voor dit katje te zorgen, is het wel oké om dit te doen? Maar vooral wat vinden andere hiervan?

Uiteindelijk was ik zo bezig met wat andere mensen hiervan zouden vinden dat dat de hoofdgedachte werd. In halve paniek reed ik door naar het opgegeven adres en toen ik nog maar 1 stap over de drempel had gedaan kreeg ik de kitten direct in mijn handen met de boodschap naar de kitten; Dit is je nieuwe mama.

Ik sprak met de vrouw, en ze vertelde dat zei de kitten van een ander had overgenomen. De moederpoes was niet in orde en de broertjes en zusjes waren al dood gegaan. De mensen van wie de moeder poes was, gingen op vakantie en wilde niet voor de kitten zorgen, dus had de vrouw hem meegenomen en gevoed met de fles. Na een paar weken werd het de vrouw door omstandigheden teveel en zette ze de advertentie op mp.

Ik kon er van alles over vinden maar besloot in ieder geval kleine Loek mee te nemen. Op de terugweg zakte langzaam het gevoel van wat anderen ervan zouden vinden en kwam de zorg voor Loek voorop te staan. Thuis gekomen had ik verwacht dat Evelieke, mijn Noorse boskat, mij hierbij zou helpen. Maar dat gebeurde niet. Evelieke keek wel naar de kitten maar besloot al snel dat zij geen deel van de zorg op zich ging nemen. Wat niet uitsluit dat ze dit alsnog gaat doen.

De andere dieren reageerde echter heel anders dan verwacht op de kleine Loek. Ze bekeken hem vol interesse, zelfs Bosco. En Loek mocht zelfs een dutje doen tegen de lange neus van Anoki (zie bovenste foto). En Loek? Loek gedroeg zich of hij hier al jaren kwam en drinkt goed uit de fles en laat zien dat hij zich goed op zijn gemak voelt.

We zien wel hoe het verder gaat. Ik probeer zo min mogelijk te bedenken wat andere ervan vinden, mijn dieren lieten me in ieder geval zien dat het wel eens anders kan zijn als je van te voren bedenkt. In ieder geval hebben zij geen “last” van de reacties op internet, heerlijk toch?!😊

Assistentie-honden WELKOM

Deze week staat in het teken van de toegankelijkheid van assistentie honden in openbare gelegenheden. Het zou eigenlijk heel gewoon moeten zijn dat assistentie-honden welkom zijn, zeker omdat er al sinds 2016 een wet van kracht is waarin staat dat assistentie-honden niet geweigerd mogen worden.

Toch gebeurt het nog wel dat er assistentie-honden geweigerd worden. Tijd voor wat actie dus. De landelijke estafette wil op deze manier aandacht vragen voor dit onderwerp en dat werkt! Door het overhandigen van de toegankelijkheidsstickers aan gemeenten, bedrijven, winkeliers etc. werd er een positieve draai gegeven aan de toegankelijkheid.

Anoki en ik hebben hierin ook bijgedragen met als hoogtepunt een bezoek aan de burgemeester van Heemstede. We waren heel blij dat we bij haar op de thee mochten en konden vertellen over assistentie-honden. De burgemeester plakte zelf de toegankelijkheidssticker op de voordeur en vertelde dat ze trots was dat ze deze van ons had gekregen. Wij waren op onze beurt daar weer trots op, dit hadden Anoki en ik toch mooi maar even gedaan😊

Bij het weggaan drukte de burgemeester ons nog op het hart dat we altijd terecht konden bij haar als er toch in de gemeente Heemstede “problemen” waren of mogelijke verbeterpunten. Ik was blij met dit warme WELKOM 😀

*op de foto staat Anoki voor het gemeentehuis van Heemstede

Hoe zit het nu met de kamelen????

IMG_2430IMG_2422IMG_2394IMG_2358

In de afgelopen vakantie zocht ik naar leuke activiteiten om te doen met de kinderen.  Ik vond een Bed & Breakfast bij een kamelenmelkerij en het leuk mij een goed moment om eens iets meer te weten te komen over deze prachtige dieren. Ook had deze Bed & Breakfast een aangepaste kamer zodat het met de rolstoel ook goed te doen was.

Op de kamelenmelkerij staan ongeveer 100 kamelen, het zijn eigenlijk eigenlijk dromedarissen. Maar omdat de rest van de wereld die term niet gebruikt, maar 1 bultige kameel. Noemen ze ze daar ook gewoon kamelen.

We wisten niet goed wat we konden verwachten van deze prachtige grote dieren en toen we aankwamen en het geluid hoorden wat ze maken (soort dino geluiden) dacht ik wel even, waar zijn we aan begonnen.

Maar kamelen hebben iets magisch, ze zijn groot en sterk. Ze zijn nieuwsgierig en speels, maar stralen ook een enorme rust uit. De opzet in het bedrijf is zo dat de kamelen zelf kunnen kiezen of ze naar je toe komen of niet. Je voelt je daarom ook extra vereerd als er een kameel naar je toe komt om te snuffelen of te kroelen.  Bijzonder vond ik dat ze dit niet alleen bij mensen deden maar ook bij Anoki. En Anoki vond het prima. Wat ik best knap vond, want ik denk niet dat ze op Mallorca kamelen hadden, waar hij mee is gesocialiseerd 😉

Als je in de Bed & Breakfast verblijft mag je de hele dag op visite bij de kamelen en het is heerlijk om deze dieren op je gemak te bekijken, in de wei of in de stal en te genieten van de magie die zij met hun grote lijven en rust uitstralen!

En dat is dus het verhaal van de kamelen die op mijn Facebook verschenen……

 

Doe jij wat je leuk vindt?

IMG_2280.JPG

Ik krijg vaak te horen, maar Natasja, jij doet altijd van die leuke dingen! Ik verbaas me daar dan op mijn beurt weer over. Want hoezo? Doe jij geen dingen dan die je leuk vindt? En waarom doe je die niet heel vaak?

Toch betrap ik mezelf er wel op dat ik daar erg in veranderd ben. Heel lang heb ik van alles gedaan die ik niet leuk vond, simpel weg omdat ik vond dat het zo hoorde of dat het van anderen “moest”. Een andere keuze maken leek mij onmogelijk. Totdat ik soms even open stond voor de wijze woorden van mensen om mij heen.

Mensen die oprecht vroegen aan mij; Waarom, MOET jij dat? Als je het niet leuk vindt, WAAROM doe je het dan?

Mijn antwoorden waren zwakjes, de vragen waren heel krachtig en ik besloot deze te gaan gebruiken en in te zetten in mijn eigen leven. Ik kwam er achter dat je ALTIJD een keuze hebt. En heel simpel, alles waar je blij van wordt, werkt voor jou het beste. Makkelijk gezegd, dat klopt! De uitvoering is zeker niet altijd net zo makkelijk, maar kan je wel enorm gelukkig maken.

En gelukkig zijn wil iedereen, of je nu ziek bent of niet. Ik denk dat ik door mijn spierziekte wel makkelijker keuzes maak die goed voor mij zijn, het heeft mijn spieren zwakker gemaakt, maar mijn keuzes voor leuke dingen doen des te sterker!

En waarom zou JIJ niet leuke dingen doen………..?