Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Zeker zo’n gevalletje van alles zelf willen doen?

Vandaag moest ik een pakketje ophalen bij een DHL punt. Meestal vraag ik aan iemand anders om dat te doen, maar vandaag had ik de tijd dus reed ik er zelf naar toe.

Ik reed met mijn rolstoel naar de balie, waar ik erachter kwam dat het glazen raampje verrassend hoog zat. Ik kon nog net de aandacht trekken van de medewerkster door mijn hand in de lucht te steken en lieflijk te zwaaien met mijn ophaalberichtje. Ze begreep gelukkig de hint, boog zich half door het raampje, pakte mijn briefje aan en ging op zoek naar mijn pakketje.

Een paar minuten later komt ze zuchtend en steunend terug met het pakket in haar armen. “Het is wel zwaar!”, roept ze en bijna wil ze het pakketje door het glazen raampje naar beneden gooien op mijn schoot.

Ik zie dat dat niet goed gaat aflopen en dat ik het pakket ook niet van haar kan aanpakken omdat het te zwaar is en het raampje veels te hoog is. Ik vraag daarom snel of ze het bij de dichtsbijzijnde deur aan mij op schoot wil aangeven. Maar dan moet ik helemaal omlopen roept ze uit! Maar ze doet het toch.

Bij de deur zucht ze nog eens diep en zet het pakket bij mij op schoot. Mijn rolstoel kantelt nog net niet naar voren door het gewicht maar het lukt. Snel gooit ze de deur weer dicht, en roept nog net, zo lukt het wel he?! Ik moet een beetje lachen, want ik krijg geen gelegenheid om iets terug te roepen, maar het geeft niet, het zal idd wel lukken maar echt handig gaat het idd niet.

Als ik mij een beetje onhandig met het grote, zware pakket omdraai staat er een hele oude meneer voor me. Hij heeft een ontzettend vriendelijk gezicht, maar ziet eruit of hij bij een zuchtje wind al omvalt. Zal ik het even naar je auto tillen? zegt hij vriendelijk.

In een flits zie ik het voor me. Die super lieve oude meneer met gebogen rug mijn pakket dragen en dan bij de auto aangekomen omvallen van vermoeidheid of erger, een hartaanval, omdat het veels te zwaar was. Dus, neeeeee lieve meneer, dat hoeft niet! Ik zeg dat natuurlijk niet hardop  maar bedank hem en zeg dat het wel lukt.

Oh, zegt hij: Zeker zo’n gevalletje van alles zelf willen doen? En hij glimlacht breed.

Ik pis bijna in mijn broek van het lachen, en zeg jaaaa zo’n gevalletje en nu ga ik ook nog kijken hoeveel mensen ik kan aanrijden met mijn rolstoel op de weg naar buiten! Want ondertussen sta ik zo ingeparkeerd dat er nog maar 1 weg naar buiten is en dat is waar er nu een rij met mensen staan. De oude man lijkt verbaasd over mijn reactie, maar moedigt me aan en zegt: Ga je gang!

De laatste tijd hoor ik vaak dat mensen erg aan zich zelf denken in deze tijd. Dat zou natuurlijk kunnen maar gelukkig kom ik ook veel behulpzame mensen tegen en heb regelmatig wonderlijke en grappige gesprekken. Deze wilde ik dan graag ook even met jullie delen😀😀😀

Ze bleef afkeurend nee-schudden…..

Van de week moest ik naar de apotheek om medicijnen op te halen. Ik kom er al wat jaartjes en Anoki is eigenlijk altijd mee. Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik er met Anoki kwam, ze waren zwaar onder de indruk van zijn schoonheid en kalme uitstraling en we werden enthousiast ontvangen.

Toen ik van de week er heen ging, was er ook weekmarkt in de straat waar de apotheek zit. Dit is voor mij een behoorlijke uitdaging om er te komen, want overal staan hekken, precies bij de stoep opritten, verder liggen er kabels, dozen, staan er auto’s van de kraamhouders op de stoep en ga zo maar door. Een heus obstakel parcours, en hoewel ik veel gewend ben, was het ook deze keer best een opgave.

Ook het openen van de deur naar de apotheek is te zwaar voor mij, gelukkig kwam er een hele lieve voorbijganger die direct uit zichzelf aanbood om de deur te openen.

Eenmaal binnen was ik blij dat ik het “gered” had, totdat de medewerkster begon over Anoki. Hij mocht hier niet binnen zijn. Ik legde vriendelijk uit dat hij een officiële assistentie-hond is en overal mee naar binnen mag. De medewerkster bleef volhouden dat dat niet waar was. Ik vertelde dat hij ook het ziekenhuis in mocht en een apotheek al helemaal. Maar het hielp niet ze bleef afkeurend nee-schudden.

Ik begon een beetje boos te worden, want vergissen is mogelijk maar dit werd onbeschoft. Ik haalde een representatie kaartje van Bultersmekke Assistancedogs te voorschijn (zie ook de foto) en schoof deze resoluut over de balie. Ik vertelde dat daar de verwijzing van het wetsartikel op staat en dat als ze me niet geloofde het even kon opzoeken. Ze haalde haar schouders op en zei, nee hoor dat is niet nodig, het is wel goed. Ik was nog steeds woest, ze kon op ze minst sorry zeggen? Dat deed ze niet en ik pakte mijn spullen en ging naar buiten.

Eenmaal buiten mompelde ik wat scheldwoorden en deed mijn best het weer los te laten. Deze mevrouw wist gewoon niet beter en had ook gewoon geen zin om haar excuses aan te bieden, ik moest het hier maar mee doen.

Ik reed het obstakel parcours weer terug en mopperde thuis nog even na. Toen kwam ik erachter dat ik de verkeerde injectienaalden had gekregen, ik moest dus weer terug!

Ik besloot eerst even te rusten en ging na een paar uurtjes weer opnieuw op pad naar de apotheek. Er was een andere medewerkster en het omruilen naar de juiste injectienaalden lukte niet, dus de apotheker zelf kwam me helpen.

Ik besloot het voorval van vanochtend met hem te bespreken. Het kon toch niet zo zijn dat ik opeens niet meer welkom was met Anoki? Hij verontschuldigde zich en gaf aan zijn medewerkers opnieuw te instrueren op de toegang van assistentie-honden in de apotheek. Daarna volgde nog een heel leuk gesprek over assistentie-honden. En met een gevoel van opluchting verliet ik de apotheek weer naar het obstakel parcours van de weekmarkt die inmiddels werd opgebroken, waardoor het parcours geüpgraded was, naar extra chaotisch 😉

Ik ben blij met de representatie kaartjes die we vanuit Bultersmekke Assistancedogs kunnen gebruiken. Hierop staat informatie en verwijzingen, dit kan een vervelende discussie stoppen en mensen toch informeren. Ik heb dus meteen maar even een nieuw voorraadje besteld!😀

Toegankelijk sporten voor iedereen

Samen sporten klinkt zo eenvoudig, maar dat is het niet voor iedereen. Als je een beperking hebt is het niet zo vanzelf sprekend dat je bij een club mee kan en mag doen.

Ik ben Natasja, en ik ben afhankelijk van een elektrische rolstoel buitenshuis en overal waar ik heen ga, sta ik voor nieuwe uitdagingen. Past mijn rolstoel ertussendoor, is er een trap/stoep, kom ik daar langs maar ook vooral kan ik gewoon meedoen met de rest van de wereld?!

Want ondanks dat er ook sportclubs zijn voor mensen met een beperking, voel ik me vooral Natasja ! En niet de mevrouw in de rolstoel met een spierziekte.  En Natasja wil gewoon graag dezelfde dingen doen als haar vrienden om haar heen.

De drempel om naar een sportclub of vereniging te gaan is voor mij wel hoog. Daarom neem ik eigenlijk altijd van te voren contact op of ik welkom ben en of het gaat lukken om met mijn rolstoel het terrein/gebouw in te komen. Eigenlijk nog te vaak krijg ik te horen dat het niet kan en dat het erg moeilijk wordt om in een groep mee te doen. Nog voordat ze mij überhaupt gezien hebben. Dit vind ik heel moeilijk om te horen en vaak moet ik dan ook wel een traantje wegpinken.

Ik voel me naast verdrietig ook boos, omdat ik nu mijn best moet gaan om te bewijzen dat ik heus wel mee kan doen! Gelukkig ben ik heel eigenwijs en zet vaak door.

Honden (en hondensporten) zijn mijn grote passie en aangezien mijn vriendinnen bij de Kynologenclub Kennemerland trainde, groeide bij mij de wens om daar ook mee te doen. Gelukkig werd dit direct positief opgepakt. Er werden eigenlijk niet veel vragen gesteld, ik was gewoon welkom en kon gewoon in de groep meetrainen. Misschien komt het ook omdat de club al ervaring had in cursisten met een beperking.

Nu train ik al best een tijdje met mijn dwergpoedel, Jimmy. Hij is gek op agility en is ook best goed. We trainen mee in een reguliere groep, dit gaat eigenlijk probleemloos. Soms neemt de trainer wat extra tijd om te bedenken hoe een bepaald toestel het beste door mij, in de rolstoel en mijn hond het best genomen kan worden.

Maar ik zie dat ze ook extra tijd aan andere cursisten besteed die b.v. een hond hebben met een bepaalde angst of probleem met iets anders hebben. Dus ik voel me daarin niet anders.

Het clubhuis kon ik echter niet in met mijn rolstoel, maar na een simpel mailtje naar het bestuur van de vereniging was dit heel snel geregeld. Ze hebben 2 oprijplaatjes aangeschaft, waardoor ik bij slecht weer binnen kan schuilen of het leslokaal in kan met de rolstoel.

Naar het trainingsveld was al een mooie oprit die goed rolstoeltoegankelijk is. Het veld zelf is een zeer goed onderhouden grasveld. Je rolstoel moet wel over gras kunnen rijden maar gelukkig kunnen de meeste rolstoelen dit aan.

Ik kan dus gewoon meedoen, net als iedereen!  Complimenten aan Kynologenclub Kennermerland, dat ook zij meewerken aan inclusie, sporten toegankelijk voor iedereen!

Bosco, de kat die zelf zijn hulpdier uitkoos

Ruim 15 jaar geleden liep ik met mijn toenmalige hond, Ryan door het bos. Ryan was een kruising friese staby en struinde graag door de bosjes.

Na een tijdje kwam hij de bosjes weer uit en tot mijn grote schrik zat er een bruin dier op zijn kop geklemd. Ik kon niet zien wat voor een dier het was en ging in mijn hoofd een lijstje af van welke dieren er in het wild in dit bos voorkwamen. Er schoot me even niks te binnen… .. het dier zat ondertussen nog steeds op de kop van mijn hond dus ik probeerde dichterbij te komen om het te onderzoeken.

Het bleek een katje te zijn, duidelijk gewond en sterk vermagerd. Ik trok mijn jas uit en legde die over de kop van mijn hond en zo kon ik het katje losmaken van zijn kop. Ik rolde het katje verder in mijn jas en omdat het amper bewoog besloot ik meteen naar de dichtstbijzijnde dierenarts te rijden.

Ze konden hem gelukkig direct verzorgen en ondertussen belden we de dierenambulance. In overleg met hun mocht het katje na de medische behandelingen bij ons thuis herstellen. Het katje was niet gechipt, vermoedelijk gedumpt of in het “wild” geboren, maar had duidelijk last van een voedsel tekort en had vele wondjes.

Achteraf vonden wij het heel bijzonder dat hij zich op die dag had vastgeklemd aan de kop van onze hond. Net alsof hij zijn eigen redder, hulpdier had uitgezocht.

Niemand melde zich voor het katje en wij mochten hem houden. We noemden hem Bosco. Bosco herstelde maar bleek wel echt een buitenkat te zijn. Gelukkig konden wij hem dat bieden. Hij kon heerlijk in de buurt rond struinen en kwam bij ons eten en slapen. We konden hem aaien, echt goed oppakken lukte niet, hij bleef altijd een beetje “wild”.

Bosco bleek een groot talent te zijn voor de andere katten in het afdwingen van gezag zonder daarbij echt “geweld” te gebruiken. Hij kon de kittens aankijken om hen daarmee te waarschuwen dat ze niet bovenop hem mochten springen. Ze luisterde dan ook bijna allemaal direct naar hem en wie het toch probeerde kreeg 1 keer opvoedkundig klapje, dat was genoeg. Dit deed hij ook bij opdringerige honden, heel beheerst, rustig maar direct duidelijk. We noemde hem ook wel opa Bosco, hij had een duidelijke rol in de opvoeding van vele pleegkatjes en logeerhondjes.

Na ruim 15 jaar ging Bosco lichamelijk erg achteruit. Hij gaf duidelijk aan dat het genoeg was en had pijn. Samen met de dierenarts konden we hem de eeuwige rust geven die hij nu nodig had. Lieve, Bosco, we gaan je ontzettend missen. Bedankt dat je ons leven binnenkwam we hebben van je genoten! ❤💫

Onderzoeksdagje in het EMC

Anoki ligt even tegen mij aan, in onze “pauze”.
Anoki kijkt naar de binnentuin van het ziekenhuis.

Vandaag had ik een onderzoeksdagje in het Erasmus Medisch Centrum. Ik schreef bijna,WE hadden een onderzoeksdagje. Maar Anoki hoefde niet onderzocht😉😂.

Het geeft wel aan hoe fijn het is dat hij gewoon lekker mee het ziekenhuis in kan. Ik voel me dan echt niet alleen en Anoki kan me ook met een aantal dingen helpen. Zoals bv mijn jas uittrekken en van alles oprapen dat ik in mijn onhandigheid laat vallen.

Vandaag vond ik dat de stemming in het ziekenhuis erg beladen was. Overal was het druk, stonden rijen voor de lift, was het slalommen om iedereen heen, een uitdaging om de 1,5 meter aan te houden en was het 1 grote mondkapjes zee, waar niemand zichtbaar vrolijker van werd. Normaal gesproken kan ik me een beetje storen aan alle opmerkingen en aandacht over Anoki. Vandaag zag ik dat hij een belangrijke rol had. Ik zag dat het heerlijk was voor de andere mensen om dan even iets leuks en moois te zien, zoals Lassie ! 🐕‍🦺 😉

Een medewerker spreekt me aan en zegt, ik wou dat mijn hond ook mee mocht. Ik ben gewoon jaloers op je. Ik knik begrijpend en snap het ook echt. In deze tijd waardeer je de knuffels van je hond nog meer en valt die 1,5 meter en mondkapje direct weg bij je hondenmaatje.

Tijdens het longfunctie onderzoek laat ik Anoki los rondlopen in de onderzoeksruimte. Hij verkent de ruimte en de medewerker merkt het op en zegt dat hij zo vast gaat liggen. Dat klopt zeg ik. Ja, zegt ze, ik ken hem nu hoor ! Ik heb hem al vaker gezien. Ik moet een beetje lachen want dat klopt idd. Los van alle onderzoeken klets ze honderd uit over honden en stelt ze me vragen over Anoki. Zo ontstaat er een ontspannen sfeer.

Als ik in een ziekenhuisbed moet gaan liggen komt Anoki direct checken wat er aan de hand is met mij. De medewerker wil het bed verplaatsen maar Anoki blokkeert haar heel rustig maar duidelijk. Ze wacht tot ik Anoki even heb geaaid en gerustgesteld, daarna maakt hij ruimte en kan ze erbij. Terwijl ik me lichtjes begin te verontschuldigen, zegt ze, nee, dat hoeft niet, daar is hij immers voor getraind! Super fijn dat ze dat door heeft en ik vind het heerlijk dat Anoki zo goed op mij let.

De onderzoeksdag zit best vol en tussen de onderzoeken door gaan we normaal vaak even naar buiten of naar de daktuin. Door alle looproutes en wachtrijen is dat vandaag maar 1 keer mogelijk. Daarna vinden we binnen een rustig plekje en besluit ik even op de grond te gaan zitten zodat Anoki lekker tegen mij aan kan liggen. (Zie bovenste foto)

Helaas klinkt er al gauw weer een stem, Mevrouw Koeckhoven??? (de volgende arts komt ons ophalen uit de wachtkamer) Ja, we zijn hier, even chillen op de grond; zeg ik een beetje opgelaten. Ze kijkt naar Anoki en zegt een tikje verbaasd, hij kijkt gewoon verliefd naar je! Ik kijk verliefd terug naar Anoki en zeg tegen haar, dat zou zomaar kunnen. 🙂🙂🙂

Met je kat naar de hondenschool🐈🐕

Je schrijft er toch wel een blog over….; appt een vriendin terug als ik haar verteld heb dat ik met Caitlyn (onze kitten) puppycursus ga doen. Ik denk meteen, dat is een goed idee, maar besluit te wachten tot we een aantal keer zijn geweest. Zodat ik zelf ook een duidelijk beeld heb van dit avontuur…

Waarom zou je in vredesnaam met je kat naar een hondenschool gaan? Zegt een andere vriendin. Ik hoef niet lang over het antwoord na te denken: Waarom niet? Roep ik enthousiast uit😀

Vanaf jongs af aan ben ik in heel veel verschillende diersoorten geïnteresseerd en het leukste vind ik gewoon samen zijn met het dier en samen iets leuks doen. Evelieke, onze Noorse Boskat, is echt een kat die het heerlijk vind om van alles samen te doen. Ze begon uit zichzelf mee te trainen met de honden als ik oefeningen met ze deed in huis.

Ze deed obidience, hoopers, agility, etc mee in de huiskamer. En vaak vroeg ik me af of ze niet gewoon mee kon naar de hondenschool. Want Evelieke gaat graag mee ergens naar toe en is snel gewend en bovendien erg gewend aan vreemde honden in huis. Evelieke is wel eens bij een hondenschool geweest maar dan zonder dat er andere honden waren. Evelieke werd daarna een aantal keren zwanger en toen er in het laatste nest van haar net zo’n bijdehandje tussen zat, besloten we een kitten te houden, Caitlyn.

Tijdens de opvoeding van Caitlyn vroeg ik me opnieuw af of Caitlyn niet gewoon mee kon naar de hondenschool. Misschien ook wel bij gebrek aan kattenschool? Het trainen met je kat is misschien niet zo gebruikelijk als trainen met je hond voor de meeste mensen. Maar voor mij ligt dat anders. Ik merk bij bepaalde dieren dat ze het erg leuk vinden om samen iets te doen en sommige dieren ook meer veranderingen en uitdagingen aan kunnen dan anderen.

Wij hebben thuis ook dieren die ik er geen plezier mee doe om ze mee te nemen naar andere plekken, dat doe ik dan ook dus niet. Wel merk ik dat alle dieren het leuk vinden om interactie te hebben met mensen. Bij elk dier kijk ik dan ook wat hij leuk vind en hoe ver je daarin kunt gaan, altijd met respect voor het dier.

Aan Caitlyn had ik gemerkt dat ze erg dapper was en bijzonder sociaal. Ze was een keer mee op zorgbezoek waarbij ze heerlijk op schoot ging slapen bij een bewoner en ze was heel vrij bij de dierenarts. Ook was ze direct geïnteresseerd als ik een hersenwerkje te voorschijn haalden. En aangezien er geen kittencursus bestaat, schreef ik haar in voor een puppycursus bij hondenschool Wereldhond.

Het voordeel van de puppycursus bij Wereldhond is dat het in een grote hal is en dat de trainster open stond voor een kitten in de groepsles. Ook traint iedereen zijn puppy vanuit zijn eigen vak en kan Caitlyn niet zomaar ondersteboven gelopen worden. De eerste lessen hebben de puppy’s volgens mij nog geeneens door gehad dat er een kat bij was. Nu er wat meer lessen zijn geweest, hebben ze elkaar beter kunnen bekijken, tijdens het volgen, door de tunnel racen en parcour lopen. En dat gaat heel goed.

Niet alle oefeningen die de puppy’s krijgen zijn ook geschikt voor kittens. Dat heeft simpelweg te maken dat het gewoon een ander diersoort is, met andere behoeftes, motivaties, lichaamsbouw, etc. Aan mij dan de taak om te bedenken of ik de oefening wel of niet doe of anders.

Naast dat dat van mij goed opletten en flexibiliteit vraagt, zit mijn verminderde mobiliteit en mijn rolstoel me ook weleens in de weg. Stoeiend met een riempje onder mijn wiel, dubbel gevouwen, net niet alles omver rijdend…vraag ik me ook weleens af waarom deed ik dit ook alweer???

En dan klinkt weer dat ene zinnetje in mijn hoofd en die zegt…Maar wat als alles lukt?

Dan ga je dus dus gewoon met je kat bij de hondenschool trainen en zie je vanzelf wel of alles lukt! 😀

Je neemt die hond toch niet mee naar binnen?!

Op de foto staat Anoki met een knuffel, die in de week van toegankelijkheid gegeven is aan instellingen/organisaties die zich extra inzetten om assistentiehonden en hun baasjes zich extra welkom te laten voelen

Je neemt die hond toch niet mee naar binnen ?! Zegt de medewerkster van het bloedlab verschrikt. Jawel, zeg ik, het is een assistentiehond, hij mag ook het ziekenhuis in dus hier ook, zeg ik resoluut.

Maar er mogen geen huisdieren mee naar binnen, probeert ze opnieuw en blijft in de deuropening staan. Het is een assistentiehond, Mevrouw, hij mag gewoon mee naar binnen! Leg ik opnieuw geduldig uit.

Maar gaat hij dan niet gek doen? De medewerkster is nog niet overtuigd en kijkt wat bang, maar ondertussen rij ik met mijn rolstoel alvast naar binnen, als teken dat ik toch echt MET hond naar binnen kom. Ik leg het verder uit; het is een assistentiehond die speciaal getraind is, hij gaat niet gek doen, hij is mee om mij te helpen.

Ik laat hem naast mij liggen in de afnamekamer. Want ik begrijp heus wel dat als je wat bang bent voor honden, Anoki best groot is. Terwijl Anoki rustig is gaan liggen, besluit de medewerkster dat het veilig is en begint de bloedafname voor te bereiden. Ondertussen is haar nieuwsgierigheid gewekt en vraagt ze wat voor taken hij heeft en hoe hij mij helpt. Ik leg het uit en haar ogen worden weer groot, nu van verbazing, kan hij dat allemaal? En hij is zo rustig. Dit herhaald ze zelfs een paar keer. Waarschijnlijk om zichzelf te overtuigen, dat er dus ook honden kunnen zijn die niet gek doen😂. Ik moest er ondertussen toch een beetje om grinniken en ben blij dat ik zo daadkrachtig naar binnen ben gegaan en daardoor de discussie redelijk kort bleef en positief werd afgesloten.

Ik was zelf niet zo lekker, dus ik wilde perse dat Anoki dicht bij me zou blijven. Daarom straalde ik waarschijnlijk ook uit, geen discussies met mij vandaag. En dat werkte gelukkig😅. Vlak daarvoor had ik nog een afspraak op een andere voor ons onbekende plek, het b12 institute. Ik had daar een afspraak en had niet van te voren gemeld dat ik een assistentiehond mee had. Meestal doe ik dat wel, om discussies aan de deur te vermijden.

Het grappige was dat ik daar met dezelfde houding binnen kwam en ze daar heel anders reageerden. Ze vonden hem fantastisch en zooooo mooi en de medewerksters onderling zeiden meteen, die hond mag je niet afleiden! Dat was een fijn welkom!

De toegankelijkheid van assistentie-honden zal nog best een tijdje aandacht nodig hebben. Maar wat was ik blij en trots dat we gisteren weer heel wat mensen hebben kunnen laten zien dat een assistentie hond prima mee naar binnen kan😄🐕.

*Op de foto staat Anoki met een knuffel, die in de week van toegankelijkheid gegeven is aan instellingen/organisaties die zich extra inzetten om assistentiehonden en hun baasjes zich extra welkom te laten voelen.

Ik zou het nooit kunnen….

Ik zou het nooit kunnen, hoor ik vaak als ik vertel dat ik pleegopvang doe voor het dierenasiel. Waarom niet, vraag ik dan?. Omdat ik ze niet meer weg zou kunnen doen, hoor ik vaak. Knap hoor, dat jij dat wel kan….

Steevast draai ik dan een verhaaltje af, waarin ik uitleg dat als we alle opvangkittens zouden houden dat we dan geen opvang meer kunnen doen. Want dan krijgen we teveel katten in huis. Houden van is loslaten, klinkt als een cliché. En dat is het misschien ook. Maar in het geval van de opvang ook echt noodzakelijk.

Dat doet niks af aan het feit dat het loslaten heel pijnlijk kan zijn, en dat ik daar ook best verdrietig over kan en mag zijn. Want ook al gaan de meeste kittens na een tijdje gezond en wel naar hun gouden mandje, soms gaat het helaas ook mis.

In de jaren dat we nu de pleegopvang doen, komt het soms voor dat er een kitten overlijdt. Meestal gebeurt dit als ze nog heel klein zijn en zijn de omstandigheden waarin ze gevonden zijn, zo slecht dat ze geen kans maken. (Bv de lijmkatjes, zie een ander blog)

Van de week hebben we afscheid moeten nemen van Lizzy. Ze was al een week of 16 en was al 2,5 maand bij ons. Lizzy had vanaf het begin al gezondheidsproblemen en deze zijn nooit overgegaan. Zonder in allerlei details te treden, ging het van de week zo slecht dat de artsen besloten dat het beter was dat ze werd ingeslapen. De klap kwam heel hard aan. En toen ik naar de kliniek reed om bij haar euthanasie te zijn, ging ik stuk van verdriet.

Lizzy was een fantastisch lief katje, super aanhankelijk, speels en soms een beetje stout. We waren allemaal gek op haar en verbaasde ons over hoe makkelijk en lief ze bleef ondanks alle behandelingen. Ook tijdens haar laatste uurtjes in de kliniek liet ze zien hoe lief ze was en ze sliep op schoot bij mij in.

Niemand kon er wat aan doen en niemand had dit kunnen voorkomen. Toch doet het pijn en ik geef mezelf de tijd om hierom te mogen huilen (met helaas een migraine aanval als gevolg). Even schiet het door mijn hoofd, waarom zou ik dit ooit nog willen? Kittens opvangen, want wat als ze doodgaan? Tegelijkertijd weet ik het antwoord. Ik kan ze opvangen juist omdat ik ook de pijn kan voelen en ermee om kan gaan.

Ik durf het nu ook te zeggen. Ik ben verdrietig over dit lieve katje en schijt ervan dat dit zo heeft moeten gaan. Ik ben wel dankbaar dat ik haar hierin heb mogen begeleiden en haar liefde heb kunnen geven. Ook ben ik dankbaar voor alle kleintjes die het wel redden en een mooi leventje hebben en mensen gelukkig maken door hun aanwezigheid en liefde die ze terug geven. Liefde is niet alleen geluk, liefde is ook pijn kunnen voelen.

Lieve Lizzy, we missen je, je was een super katje….ons knuffel spruitje, snurkie, bijdehandje….het ga je goed🌟❤

Wandelen met de vogeltjes

Anoki, Mishu en Milo🐕🐦🐦

Gisteravond maakten we een wandeling, de vogels gingen ook mee.

T. wilde graag dat ze bij mij zaten omdat hij het vervelend vind dat hij steeds aangesproken wordt op straat over zijn vogels. De meeste vragen die hij krijgt zijn hetzelfde en ik begrijp goed dat hij dat vervelend vind want het is zo herkenbaar met mijn “lassie-hulphond”.

De vogels zaten dus bij mij op de rolstoel, op mijn knieën, zo kon ik ze zelf ook goed in de gaten houden. En ik geef toe, het ziet er wel heel schattig uit, twee van die vogeltjes op schoot. (Zie ook de foto)

In het bos kwam ik een oude vrouw tegen. Ze komt naast me staan en zegt, zooooo dat ziet er leuk uit, wijzend op de vogels. Ja, zeg ik, zeker leuk, alleen heeft er 1 op mijn broek gepoept en ik wijs het poepje aan met een grote glimlach. Jeetje, zegt de oude vrouw, zijn ze zomaar bij je komen zitten? Even raak ik in de war, zou ze dat echt denken? Ik leg uit dat ze van mijn zoontje zijn, die ondertussen ver vooruit is gelopen om onder het gesprek uit te komen. Ze knikt even en ik denk dat ze het begrijpt.

Dan vraagt ze of ze een foto van ze mag maken, want ze vind het zo bijzonder. Is goed, zeg ik, dat kost dan 5 euro. Ze kijkt me aan en ik lach vriendelijk, ze grinnikt en dan pakt ze haar mobieltje en maakt een foto.

Even is ze stil en dan zegt ze. Het lijkt net of ze tegen je praten. Ze kennen jou. Ik leg nog een keer uit dat ze me idd kennen en dat ze van mijn zoontje zijn. Ik raak even afgeleid doordat T. al erg ver vooruit is gelopen en wens haar snel een goede avond en rij verder. Als ik bijna thuis ben, maar ik een spontaan filmpje van Milo en ik begrijp meteen waarom de oude vrouw het zei….

In gesprek met Milo🐦

Anoki en de rolstoel liepen al ver vooruit in de tijd

Afstand houden is momenteel een hot item door de ontwikkelingen rondom het virus. Overal wordt gewaarschuwd om 1,5 meter afstand te houden van elkaar. De reden snappen we prima. Maar voor ons is dit eigenlijk oud nieuws.

Het bordje afstand houden prijkt al jaren op de achterkant van mijn rolstoel. Ook heb ik een riem voor Anoki met de tekst afstand houden erop. En tja, dat komt niet omdat we de toekomst konden voorspellen. We hebben simpel weg altijd die ruimte nodig om te kunnen samenwerken. De rolstoel, ik en Anoki nemen ruimte in en om Anoki mij te laten helpen heeft hij ook ruimte om mij heen nodig, zonder afleiding. Dit is bijvoorbeeld waarom we niet te dicht op andere aangelijnde honden komen. Ook in de winkel vragen we soms of iemand een stapje naar achter wil doen, zodat Anoki de boodschappen kan aangeven.

In drukke situaties kan Anoki een cirkel om mij heen vrij maken, zeg 1,5 meter😉. Zo voorkomt hij dat mensen tegen mij aan stoten of soms letterlijk op schoot komen te zitten. Hij zorgt ervoor dat ik de ruimte krijg. Voor degene die Anoki kennen, weten dat hij dat op een hele rustige daadkrachtige manier doet. Hij neemt deze taak heel serieus en voert het zelfstandig uit.

Mijn eerste reactie over de maatregelen was dan ook met een glimlach. Er werd een wereldwijde campagne ingezet om elkaar ruimte te geven. Een persoonlijke ruimte die niet alleen ik, maar opeens iedereen heel goed kan gebruiken!!! Das nog eens handig.

Op straat merkte ik dat het wel iets anders aanvoelt. Het afstand houden betekent niet voor iedereen, elkaar de ruimte geven. Het betekent ook voor mensen angst en gevaar. Want ik kan ziek worden van jou. Deze angst, kun je soms ook voelen. Ik beschrijf het wel eens als een hoge trilling van kleine onzichtbare deeltjes die om iemand heen kunnen hangen. Als iemand paniek of angst heeft kunnen deze trillingen heel onrustig zijn en dat kan je voelen. Het kan ook jou onrustig maken. Ik had daar ook last van in de eerste week.

Nu merk ik dat doordat veel mensen eraan gewend raken, het afstand houden makkelijker wordt op straat. Mensen moeten elkaar nu de ruimte geven en ik merk dat vele dit ook nog eens als prettig kunnen ervaren met name in bepaalde situaties. Een voorbeeld hiervan is met aangelijnde honden elkaar passeren. Ik probeer altijd ervoor te zorgen dat er voor de honden genoeg ruimte is zodat ze njet aangelijnd in elkaar persoonlijke zone komen. Voor bepaalde honden in de buurt is deze meer dan 1,5 meter. Maar dat geeft niet, want we geven ze graag die ruimte en dat betekent dat we soms even stil staan, omrijden of dat ik de honden aan de andere kant van de rolstoel zet zodat de passerende hond en baasje rustig langs kan komen. Ze kunnen dan zelf de afstand vergroten indien nodig. Hoe fijn is dat?

Het wordt nu afgedwongen door de maatregelen. Maar virus of geen virus, geef elkaar de ruimte. Altijd, niet alleen deze maanden en doe het, als het je lukt met liefde❤. Anoki en de rolstoel liepen al ver in hun tijd vooruit…….loop achter ze aan. Op gepaste afstand dan wel😂😂😂