Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Ik zou het nooit kunnen….

Ik zou het nooit kunnen, hoor ik vaak als ik vertel dat ik pleegopvang doe voor het dierenasiel. Waarom niet, vraag ik dan?. Omdat ik ze niet meer weg zou kunnen doen, hoor ik vaak. Knap hoor, dat jij dat wel kan….

Steevast draai ik dan een verhaaltje af, waarin ik uitleg dat als we alle opvangkittens zouden houden dat we dan geen opvang meer kunnen doen. Want dan krijgen we teveel katten in huis. Houden van is loslaten, klinkt als een cliché. En dat is het misschien ook. Maar in het geval van de opvang ook echt noodzakelijk.

Dat doet niks af aan het feit dat het loslaten heel pijnlijk kan zijn, en dat ik daar ook best verdrietig over kan en mag zijn. Want ook al gaan de meeste kittens na een tijdje gezond en wel naar hun gouden mandje, soms gaat het helaas ook mis.

In de jaren dat we nu de pleegopvang doen, komt het soms voor dat er een kitten overlijdt. Meestal gebeurt dit als ze nog heel klein zijn en zijn de omstandigheden waarin ze gevonden zijn, zo slecht dat ze geen kans maken. (Bv de lijmkatjes, zie een ander blog)

Van de week hebben we afscheid moeten nemen van Lizzy. Ze was al een week of 16 en was al 2,5 maand bij ons. Lizzy had vanaf het begin al gezondheidsproblemen en deze zijn nooit overgegaan. Zonder in allerlei details te treden, ging het van de week zo slecht dat de artsen besloten dat het beter was dat ze werd ingeslapen. De klap kwam heel hard aan. En toen ik naar de kliniek reed om bij haar euthanasie te zijn, ging ik stuk van verdriet.

Lizzy was een fantastisch lief katje, super aanhankelijk, speels en soms een beetje stout. We waren allemaal gek op haar en verbaasde ons over hoe makkelijk en lief ze bleef ondanks alle behandelingen. Ook tijdens haar laatste uurtjes in de kliniek liet ze zien hoe lief ze was en ze sliep op schoot bij mij in.

Niemand kon er wat aan doen en niemand had dit kunnen voorkomen. Toch doet het pijn en ik geef mezelf de tijd om hierom te mogen huilen (met helaas een migraine aanval als gevolg). Even schiet het door mijn hoofd, waarom zou ik dit ooit nog willen? Kittens opvangen, want wat als ze doodgaan? Tegelijkertijd weet ik het antwoord. Ik kan ze opvangen juist omdat ik ook de pijn kan voelen en ermee om kan gaan.

Ik durf het nu ook te zeggen. Ik ben verdrietig over dit lieve katje en schijt ervan dat dit zo heeft moeten gaan. Ik ben wel dankbaar dat ik haar hierin heb mogen begeleiden en haar liefde heb kunnen geven. Ook ben ik dankbaar voor alle kleintjes die het wel redden en een mooi leventje hebben en mensen gelukkig maken door hun aanwezigheid en liefde die ze terug geven. Liefde is niet alleen geluk, liefde is ook pijn kunnen voelen.

Lieve Lizzy, we missen je, je was een super katje….ons knuffel spruitje, snurkie, bijdehandje….het ga je goed🌟❤

Wandelen met de vogeltjes

Anoki, Mishu en Milo🐕🐦🐦

Gisteravond maakten we een wandeling, de vogels gingen ook mee.

T. wilde graag dat ze bij mij zaten omdat hij het vervelend vind dat hij steeds aangesproken wordt op straat over zijn vogels. De meeste vragen die hij krijgt zijn hetzelfde en ik begrijp goed dat hij dat vervelend vind want het is zo herkenbaar met mijn “lassie-hulphond”.

De vogels zaten dus bij mij op de rolstoel, op mijn knieën, zo kon ik ze zelf ook goed in de gaten houden. En ik geef toe, het ziet er wel heel schattig uit, twee van die vogeltjes op schoot. (Zie ook de foto)

In het bos kwam ik een oude vrouw tegen. Ze komt naast me staan en zegt, zooooo dat ziet er leuk uit, wijzend op de vogels. Ja, zeg ik, zeker leuk, alleen heeft er 1 op mijn broek gepoept en ik wijs het poepje aan met een grote glimlach. Jeetje, zegt de oude vrouw, zijn ze zomaar bij je komen zitten? Even raak ik in de war, zou ze dat echt denken? Ik leg uit dat ze van mijn zoontje zijn, die ondertussen ver vooruit is gelopen om onder het gesprek uit te komen. Ze knikt even en ik denk dat ze het begrijpt.

Dan vraagt ze of ze een foto van ze mag maken, want ze vind het zo bijzonder. Is goed, zeg ik, dat kost dan 5 euro. Ze kijkt me aan en ik lach vriendelijk, ze grinnikt en dan pakt ze haar mobieltje en maakt een foto.

Even is ze stil en dan zegt ze. Het lijkt net of ze tegen je praten. Ze kennen jou. Ik leg nog een keer uit dat ze me idd kennen en dat ze van mijn zoontje zijn. Ik raak even afgeleid doordat T. al erg ver vooruit is gelopen en wens haar snel een goede avond en rij verder. Als ik bijna thuis ben, maar ik een spontaan filmpje van Milo en ik begrijp meteen waarom de oude vrouw het zei….

In gesprek met Milo🐦

Anoki en de rolstoel liepen al ver vooruit in de tijd

Afstand houden is momenteel een hot item door de ontwikkelingen rondom het virus. Overal wordt gewaarschuwd om 1,5 meter afstand te houden van elkaar. De reden snappen we prima. Maar voor ons is dit eigenlijk oud nieuws.

Het bordje afstand houden prijkt al jaren op de achterkant van mijn rolstoel. Ook heb ik een riem voor Anoki met de tekst afstand houden erop. En tja, dat komt niet omdat we de toekomst konden voorspellen. We hebben simpel weg altijd die ruimte nodig om te kunnen samenwerken. De rolstoel, ik en Anoki nemen ruimte in en om Anoki mij te laten helpen heeft hij ook ruimte om mij heen nodig, zonder afleiding. Dit is bijvoorbeeld waarom we niet te dicht op andere aangelijnde honden komen. Ook in de winkel vragen we soms of iemand een stapje naar achter wil doen, zodat Anoki de boodschappen kan aangeven.

In drukke situaties kan Anoki een cirkel om mij heen vrij maken, zeg 1,5 meter😉. Zo voorkomt hij dat mensen tegen mij aan stoten of soms letterlijk op schoot komen te zitten. Hij zorgt ervoor dat ik de ruimte krijg. Voor degene die Anoki kennen, weten dat hij dat op een hele rustige daadkrachtige manier doet. Hij neemt deze taak heel serieus en voert het zelfstandig uit.

Mijn eerste reactie over de maatregelen was dan ook met een glimlach. Er werd een wereldwijde campagne ingezet om elkaar ruimte te geven. Een persoonlijke ruimte die niet alleen ik, maar opeens iedereen heel goed kan gebruiken!!! Das nog eens handig.

Op straat merkte ik dat het wel iets anders aanvoelt. Het afstand houden betekent niet voor iedereen, elkaar de ruimte geven. Het betekent ook voor mensen angst en gevaar. Want ik kan ziek worden van jou. Deze angst, kun je soms ook voelen. Ik beschrijf het wel eens als een hoge trilling van kleine onzichtbare deeltjes die om iemand heen kunnen hangen. Als iemand paniek of angst heeft kunnen deze trillingen heel onrustig zijn en dat kan je voelen. Het kan ook jou onrustig maken. Ik had daar ook last van in de eerste week.

Nu merk ik dat doordat veel mensen eraan gewend raken, het afstand houden makkelijker wordt op straat. Mensen moeten elkaar nu de ruimte geven en ik merk dat vele dit ook nog eens als prettig kunnen ervaren met name in bepaalde situaties. Een voorbeeld hiervan is met aangelijnde honden elkaar passeren. Ik probeer altijd ervoor te zorgen dat er voor de honden genoeg ruimte is zodat ze njet aangelijnd in elkaar persoonlijke zone komen. Voor bepaalde honden in de buurt is deze meer dan 1,5 meter. Maar dat geeft niet, want we geven ze graag die ruimte en dat betekent dat we soms even stil staan, omrijden of dat ik de honden aan de andere kant van de rolstoel zet zodat de passerende hond en baasje rustig langs kan komen. Ze kunnen dan zelf de afstand vergroten indien nodig. Hoe fijn is dat?

Het wordt nu afgedwongen door de maatregelen. Maar virus of geen virus, geef elkaar de ruimte. Altijd, niet alleen deze maanden en doe het, als het je lukt met liefde❤. Anoki en de rolstoel liepen al ver in hun tijd vooruit…….loop achter ze aan. Op gepaste afstand dan wel😂😂😂

In bewaring gesteld

mnbmbjb

                                                                                        Foto gemaakt door: Iwan de Brabander
Wat de meeste niet weten is dat ik tijdens de tweede zwangerschap heel erg ziek ben geweest en dat ik het geestelijk ook heel zwaar had. Ik was de eerste zwangerschap ook erg ziek geweest en om te voorkomen dat ik dat weer zou worden slikte ik medicijnen voor de misselijkheid.
Ik voelde me in het begin nog best redelijk, maar al snel veranderde dat en ik vertelde dat me rusteloos voelde en dat ik het gevoel had dat er iets niet klopte aan de gynaecoloog. Het hoorde bij het zwanger zijn, was het antwoord van de gynaecoloog, meer vrouwen hadden dat.

Al snel ging het toch mis, ik kon niet meer stoppen met overgeven werd opgenomen in het ziekenhuis en kreeg medicatie voor de misselijkheid door middel van een infuus. Helaas bleef het slechter gaan en werd ik heel rusteloos. Ze probeerde me te kalmeren in het ziekenhuis, maar het lukte niet. Ze sprongen met zijn 6-en op mij om de infusen er opnieuw in te brengen omdat ik ze eruit trok uit paniek.
Niemand begreep het en ik kon alleen maar uitroepen, het gaat niet goed! Zo gebeurde het dat ik een IBS kreeg.

IBS is een maatregel die staat voor In Bewaring Stelling een maatregel waarbij iemand gedwongen in een psychiatrische instelling geplaatst wordt. De maatregel kan alleen door de burgemeester, zonder de patiënt te zien, afgegeven worden. De patiënt wordt dan meteen opgenomen. Binnen 3 dagen na de opname komt de rechter kijken of er een acute reden bestaat om de IBS voor de duur van 3 weken te activeren. (Bron: Wikipedia)

Een hele heftige maatregel dus……pas later werd duidelijk dat de onrust die ik had, door de medicijnen kwamen die ik steeds had gekregen, maar dat wisten we toen nog niet. Dus dacht men dat ik last had van een psychische aandoening.
Ik werd overgebracht naar een psychiatrische afdeling van het ziekenhuis maar bleef onrustig, ik rukte de douchestang van de muur en probeerde daarmee de ramen in te slaan, want ik wilde weg. Dat was het moment dat het personeel bedacht dat het beter was om me in de separeer cel te zetten, daarvoor sprongen ze bovenop en kleden me uit. Ja, tot en met mijn ondergoed….en werd ik naar de separeer cel gesleurd met alleen een matrasje en een soort hemdje aan.

In de separeer cel was verder niks, ik zat opgesloten tussen 4 muren, met niets. Ik mocht er niet meer uit. De deur ging op slot.

Ik was zwanger, onrustig, ik wist alleen maar er klopt iets niet.

Hoe kon het dat ik hier terecht gekomen was? Met een IBS maatregel opgesloten als een gevangene in een separeer cel? Ik snapte het niet.

Ondertussen had ik geen infuus meer en kreeg het medicijn dus niet en werd ik rustiger.
Ik kon opeens goed begrijpen hoe vernederend het is om uitgekleed te worden, door mannen en in een cel gezet te worden. Hoe het voelt om opgesloten te worden als een misdadiger. Hoe kwetsbaar je dan voelt als zwangere vrouw. Hoe de paniek je aanvalt en hoe eenzaamheid voelt als je opgesloten zit in een cel.
Ik kon het goed begrijpen, want ik maakte het zelf mee.

Na een tijdje kwam de psychiater langs, en al pratend door het luikje, kwam ze er al snel achter dat het wel vreemd was dat ik weer rustig was en alles goed kon vertellen. En na een tijdje mocht ik de cel weer uit.
Hierna volgde nog heel veel meer, onwerkelijke en heftige gebeurtenissen, misschien schrijf ik daar later nog meer over. Maar wat het moeilijkste was dat ik, aan dit avontuur, angst- en paniekaanvallen overhield. Deze konden mij compleet verlammen en soms kon ik ook gewoon niet meer spreken. Ik heb ook heel lang bijna niemand verteld dat ik niet 1 keer maar 2 een IBS heb gekregen. Ik schaamde me, ik dacht dat niemand me ooit nog serieus kon nemen als ik het zou vertellen. Maar de tijd van zwijgen is voorbij.

Door de ontwikkelingen rondom het COVID-19 en met name de beperkende maatregelen, kwamen alle herinneringen en paniek weer terug. Maar dit keer kon ik er anders mee omgaan, ik raakte alsnog in paniek maar ik hoefde niet te zwijgen, ik kon erover spreken, en nu schrijf ik erover.

Niet omdat ik op zoek ben naar reacties van de medeleven of iets dergelijks maar om het los te laten voor mezelf. Vrijheid is niet vanzelf sprekend en dat raakt ons nu allemaal.
Ik moest zooooooo lachen toen ik mezelf realiseerde dat ik me vorige week mezelf in “gevangenschap” had gezet. De foto laat iets bijzonders zien in een gevangenis. Iets over mij, iets waar ik langzaam de woorden voor vind……en laat horen.

 

 

Schooltje in Zimbabwe

Al van heel jongs af aan heb ik gedacht, ooit ga ik naar Afrika en daar ga ik een schooltje bouwen.

Waar dat vandaan komt, weet ik niet zo goed. Ik wist alleen dat ik dat graag wilde doen. Dus toen een tijdje geleden een vriendin van mij vertelde dat haar nichtje in Zimbabwe wel wat hulp kon gebruiken voor een schooltje. Wist ik het meteen. Daar wilde ik wat mee!

Al pratende met mijn vriendinnen in de sauna (daar ontstaan de beste ideeën overigens). Besloten we samen te kijken wat we konden betekenen voor het schooltje.

Het schooltje bestaat uit een gebouwtje, een juf en ongeveer 50 kinderen. Verder niks. Het gebouwtje is eigenlijk niet meer dan een paar muurtjes. Er zijn geen tafels, stoeltjes, geen boeken of spelmateriaal. Ook is er geen stromend water, electra of wc. Gewoon niks. Ik ben best wel nieuwsgierig dus ik vraag me af hoe de juf dan nu les geeft. En hoe de kinderen daar zijn.

We hebben met elkaar besproken wat we zouden kunnen betekenen voor hun. En besloten dat boeken, tafels en stoeltjes echt de eerste prio zijn. Het nichtje van mijn vriendin is goed op de hoogte wat er daar nodig is. En zij kan goed monitoren dat wat we regelen/inzamelen ook daadwerkelijk daar terecht komt.

Als je het leuk vind kun je de ontwikkelingen hiervan volgen in onze fb-groep: Klik op deze link om de groep te zien

Maar wat betekent het eigenlijk voor mij? Ik vind het fijn om iets concreets te kunnen betekenen en niet aan een grote organisatie mijn geld te geven. Ook heb ik heb de wens om erheen te gaan. Mede om zo letterlijk in een andere wereld te stappen, eens aan te voelen hoe dat is. Het zal lichamelijk niet makkelijk zijn om erheen te gaan en daar rond te rollen. En emotioneel zal het mij zeker ook wat doen. Kinderen lopen snel mijn hart binnen en het zal me zeker raken. Maar zou dat mij tegen houden? Ik denk het niet…

Voorzichtig worden er wel al wat plannetjes gemaakt en een lieve vriendin zoekt alvast uit waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis is😂 Zou ze vaker met mij op stap zijn geweest? Ik ga het uiteraard laten weten als we er naar toe gaan, zal niet op hele korte termijn zijn. Maar wordt vervolgd….

Mocht je ondertussen wat willen op de doneren op de crowdfundsite dan kan dat natuurlijk: https://www.whydonate.nl/fundraising/schooltje-in-zimbabwe-ondersteunen

Tot gauw!👋🏻

Speel je ook een rolletje in mijn leven?

Zoals de meeste al hadden opgemerkt was ik de afgelopen weken bezig met een kerstpakketten actie. En nee, niet voor mensen, maar voor de katten die in het asiel zitten met kerst.

Het idee ontstond spontaan omdat ik de laatste tijd hersenwerkjes maak voor de asiel katten. Ik bedacht dat het fijn zou zijn dat elke kat een eigen hersenwerkje zou krijgen, gevuld met lekkers en zo ontstond het idee van de kattenkerstpakketjes.

Ik maakte een proefmodel en vroeg enthousiast aan het asiel of ze dit een goed idee vonden en hoeveel katten er op dit moment zaten. Het antwoord kwam snel, hartstikke leuk er zitten nu ongeveer 200 katten in de opvang.

Oeps! Dat wist ik ergens wel, maar toch leek mijn idee opeens iets te hoog gegrepen. 200…..das best heel veel. En dat ga ik alleen nooit redden. Zoals vaker gebeurd steekt de eigenwijze, ik kan dit heus wel houding snel naar voren en begon aan mijn “missie”.

Ik plaatste een oproepje op mijn eigen fb en in 1 groep. Ook vertelde ik iedereen die ik die week tegen kwam over mijn plan. Ik had nodig, 200 doosjes, inpakpapier, voertjes en 1200 wc rolletjes.

De reacties waren erg verschillend, van wat een goed idee, ik spaar mee, tot….

Dat ga je nooit redden, waar haal je alle spullen? Waarom doe je jezelf dit in godsnaam aan? 200 is echt heel veel. Dat lukt je nooit! Dit laatste klinkt wat negatief, maar sterkte mij juist ook, want, wat als alles lukt????

De start verliep niet meteen soepel. Er kwamen wel wat spulletjes binnen, maar bij lange na niet genoeg.

Gelukkig hield ik vol, belde rond en “opeens” had ik 200 doosjes geregeld, dus de rest moest ook gewoon lukken.

En toen ging het snel, er werden heel veel spulletjes gebracht en voor wat niet lukte bedacht ik andere crea oplossingen. Het vullen van de pakketjes verliep soepel en snel. Dus vlak voor kerst brachten we 200 kattenkerstpakketjes naar de dierenopvang Amsterdam. Daar mochten we er meteen een aantal uitdelen en dat was fijn om te doen en te zien. Ook het enthousiasme van de medewerkers over deze actie was hartverwarmend.

Toch was het bijzonder dat deze actie heel veel zijdelingse reacties opriep, zoals bewustwording over de hoeveelheid katten die nog in het asiel zitten. Of het inzetten van “waardeloos” materiaal voor asieldieren. Iets doen voor een ander hoeft geen geld te kosten. Iemand stuurde een mailtje dat ze het leuk vond dat ze een (wc) rol in mijn leven mocht spelen door het langs brengen van de wc-rolletjes.

Nu de jaarwisseling geweest is, denk ik altijd even na over het komende jaar en wat mijn plannen zijn voor 2020.

Een van de plannen is om ruimte vrij te houden voor spontane acties/missies die een verschil kunnen uitmaken voor mens of dier.

Dus wil jij ook in 2020 ook een (wc) rolletje in mijn leven spelen? Je bent van harte welkom 😀😂

Dream, believe, DO en repeat !!!!!!

Een stukje bos cadeau 🌳

Als het herfst wordt, is het voor mij goed uitkijken in het bos. De meeste paden worden te modderig om overheen te rijden met de elektrische rolstoel.

Bij ons in de buurt hebben we een super mooi bos, maar niet zo heel erg toegankelijk voor mij. Zeker in de herfst en de winter gaan er steeds meer stukjes bos af. Ik kan daar dan niet meer rijden en dat vind ik best jammer.

Recent vroeg aan de gemeente of ik misschien met mijn assistentie-hond door het bos mocht waar het eigenlijk verboden is voor honden.

Ik kom daar normaal nooit, maar ik wist dat daar wat meer verharde paden waren en dus voor mij veel beter te doen.

De gemeente gaf toestemming en vanmiddag maakte ik met Anoki een rondje door het “verboden bos”.

Tijdens de wandeling werd ik geraakt door het feit dat ik nu niet een stukje minder bos had gekregen, maar een stukje bos erbij !!! Het voelde alsof ik een stukje bos cadeau had gekregen, is dat even fijn! ❤🌳🌳🌳

Jaarlijkse voortgangstest

Gisteren was het alweer tijd voor de jaarlijkse voortgangstest van Anoki en mij. Elk jaar wordt er opnieuw een test afgenomen om te beoordelen of alles goed gaat en om eventuele aandachtspunten te bespreken. Ondanks dat ik zelf weet dat het goed gaat met ons als team, is het toch een beetje spannend. Voornamelijk omdat je dan graag wilt laten zien hoe het normaal gaat en hij zou maar net die dag bananen in zijn oren hebben😉.

We hadden afgesproken bij het fysio/fitness centrum om daar een deel van de test te doen en te laten zien hoe Anoki zich daar gedraagd. Ik was heel erg trots, vooral omdat het een plek is waar Anoki vanaf het begin af aan is meegeweest en veel heeft geleerd. Vandaag liet hij goed zien hoe stabiel hij is geworden, zelfs toen een bezoeker Anoki zomaar ging aaien. Dit was geen voor opgezet plan, maar liet wel goed zien, hoe we daar beide in gegroeid zijn. Anoki negeerde de meneer en ik zei kort en duidelijk dat het niet de bedoeling was dat er geaaid werd.

Het blijft voor mensen lastig om een assistentie-hond te negeren, wat me toch blijft verbazen. In dit geval was het een “mooie test”, toch zou het fijn zijn als dit niet zou gebeuren. Het geven van voorlichting hierover blijft voorlopig nodig en dat komt op zich goed uit want dat vinden we leuk om te doen. Daarover later nog een keer meer.

Na de onderdelen binnen hebben we buiten nog even een paar test onderdelen laten zien en konden we ook bespreken waar ik nog tegen aan loop. Want we zijn immers nooit uitgeleerd!

Daarna zijn we naar huis gegaan en konden we daar de rest van de onderdelen laten zien binnen. Alles bij elkaar is het best een flinke lijst, maar het ging super goed.

Even wordt ik overvallen door mijn eigen emoties want wat ben ik zelf ook onder de indruk van onze vooruitgang, dit hebben we toch maar weer even samen geflikt😊.

In de avond lees ik nog even het verslag van de test, ja, het staat er echt, GESLAAGD. Joepie! Ik bloos bij het mooie commentaar dat bij de prachtige cijferlijst staat en Anoki kruipt nog even dicht tegen mij aan. Hij wist het allang, we horen bij elkaar en samen redden we het wel! ❤

*de foto’s in dit blog zijn van een andere mooie dag😉

Van Trash Girl naar Supermodel

Op een rustige zondag stuurde het asiel een berichtje, ze hadden een kitten binnen gekregen van een week of 3. Ze was helemaal alleen gevonden bij een afvalverwerkingsbedrijf. Het kleine poesje was duidelijk wel aan mensen gewend, maar had echt nog haar moeder nodig. Helaas was ze helemaal alleen, geen spoor van haar moeder of evt. broertjes en zusjes.

Het asiel zocht een pleegplekje voor haar, wij hadden op dat moment een kat van onszelf met kittens van precies 3 weken oud. Ik besloot, Bobbie (zo hadden ze haar in het asiel al genoemd) op te halen en te kijken of onze moederpoes haar zou accepteren. Thuis gekomen gebeurde er meteen iets bijzonders, de moederpoes accepteerde Bobbie meteen en binnen een half uur lag Bobbie bij haar te drinken, tussen haar 5 pleegbroertjes. Er viel geen kwaad woord, er was alleen maar zorgzaamheid en Bobbie leek zich meteen op haar gemak te voelen en viel al snel in slaap in haar nieuwe gezin.

Ik heb zelf dan altijd een tijdje moeite met de gedachte dat iemand dit kleine diertje waarschijnlijk heeft gedumpt tussen het afval. We weten natuurlijk niet het precieze verhaal, maar toch knaagt het dan aan mij, zo’n jonge kitten komt daar niet zomaar terecht. Bobbie was ook duidelijk niet, in het “wild” geboren, daar was ze veels te relaxed voor naar ons toe. Terwijl ik met die gedachtes worstel, drinkt en speelt Bobbie met de rest en zien we haar zienderogen opknappen en blijer worden.

Bobbie zal haar verleden niet vergeten zijn, maar accepteert de situatie prima zoals hij is. Voor mij geen andere keus dan dit ook te doen.

Ondertussen is ze al een tijdje bij ons en wordt het langzaam aan tijd om na te denken over een gouden mandje voor Bobbie. Samen met het asiel gaat dit ook zeker lukken.

Ook komt mijn tante langs voor een fotoshoot van de katjes. Bobbie pakt haar momentje, loopt moeiteloos de set op en poseert voor de camara. Wat nou Trash Girl ??? Supermodel zal je bedoelen!!! 😀❤

In een paar uur dopjes inzamelen vanuit heel de wereld

7 september j.l. vond er een internationale Airline Roadrace plaats in Amstelveen bij het hoofdkantoor van de KLM.
De organisatie kwam met het idee om doppen voor Bultersmekke Assistancedogs in te zamelen tijdens deze run. Er werden namelijk bij de finish waterflesjes uitgedeeld en de dopjes van die flesjes mochten wij dan weer hebben. Waarbij de opbrengst daarvan naar de opleiding gaat voor cursisten die niet in aanmerking komen voor een vergoeding van hun assistentiehond.

Door heel Nederland worden al jaren dopjes gespaard door gedreven vrijwilligers, zo is er al 132.000 kilo aan dopjes bij elkaar gespaard.
Als ambassadeur van de Stichting Bultersmekke Assisitancedogs mocht ik tijdens dit evenement aanwezig zijn met Anoki. Zo konden we iedereen laten zien, waar de dopjes voor gespaard worden.

Het was heel druk, zo ongeveer 3000 runners! Das best veel, maar het was ook ontzettend goed georganiseerd door heel veel enthousiaste en betrokken vrijwilligers.
Wat ik heel erg indrukwekkend vond, was toen we er net waren, er iemand naar ons toe kwam en ons een zakje doppen overhandigde. Ze had ze gespaard voor ons in Dubai (!!!) en nu meegenomen in haar koffer om aan ons persoonlijk te overhandigen. Hoe gaaf is dat ?! En zij bleek niet de enige te zijn die dat had gedaan, binnen een paar uur kregen we zakjes met dopjes van over heel de wereld !

Het hele team aan vrijwilligers van Bultersmekke Assistancedogs heeft die dag heel veel mensen gesproken en uitleg gegeven over assistentiehonden en natuurlijk over het sparen van de dopjes.
Telkens weer was ik verbaasd over hoeveel betrokkenheid er was vanuit heel de wereld, Mexico, Amerika, Zwitserland en ga zo maar door. Het team van Canada kwam nog met een verrassing langs, zij hadden als team ook geld ingezameld voor Bultersmekke Assistancedogs. Trots kwamen ze het ons brengen en even werd het stil bij de stand en werden er wat tranen weg gepinkt want hoe lief was deze spontane gulle gift.

Het andere gave aan dit evenement was dat het zo simpel was, je hebt een waterflesje gekregen, wat je anders gewoon weg zou gooien als je het leeg hebt gedronken. Nu draai je het dopje eraf, gooit het in een speciale verzamelbak en dat is het enige wat je hoeft te doen om een goed doel te helpen. De kracht zit hem vaak in de eenvoud, zo ook hier. Voor mij was het het gevoel dat zoveel mensen uit zoveel landen daarmee bezig waren, als was het maar heel even, hartverwarmend en maakte mij nog sterker om dit soort acties te ondersteunen met onze aanwezigheid en ons verhaal te vertellen.

Trots zijn we dus ook even met de CEO van KLM op de foto geweest. En kreeg Anoki ook een prachtige medaille. Goed bezig KLM (en al de andere aanwezige airlines). Ik hoop dat we ook in de toekomst nog vele dopjes van jullie mogen ontvangen of even in jullie gedachten zijn. Dank jullie wel!❤🙏