Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

Ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!😉

Als ik bij het gebouw van de fysio aankom staat er een wat oudere man voor de deur. Hij staat te roken en volgt ons met zijn ogen.

Ik weet zeker dat hij iets gaat zeggen tegen ons als we dichterbij komen. En ja hoor. Als we passeren zegt hij; Zooooo en wat is dat voor een schoonheid ? Met zijn hoofd knikkend naar Anoki.

Ik doe overdreven mijn eigen haar goed en zeg lachend, ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!

De man begint ook te lachen en zegt; Jullie zien er allebei goed uit!

Voor hij nog meer kan zeggen, loop ik door, maar hij roept mij nog na; leuke reactie!

Ik glimlach, want dit was idd een luchtige oplossing in het kader van het feit dat we zo vaak worden aangesproken. Het lukt me niet altijd om hier positief op te reageren, maar deze hebben we in de pocket! 😂

Anoki op familiebezoek

Anokienfam (2)

IMG_2988

Deze week iets heel bijzonders gedaan met Anoki, we zijn een deel van zijn familie op gaan zoeken in Duitsland. Anoki is geboren is op Mallorca en heeft daar de eerste 8 maanden van zijn leven gewoond, totdat ik hem kwam halen. Zijn fokker is recent terug gegaan naar haar geboorteland, Duitsland. Dit maakte het voor ons mogelijk om de fokker wat makkelijk op te bezoeken.

Ook wonen er in Duitsland een aantal broertjes en een zusje van Anoki. Toevallig hadden we allen nog vakantie. Tijd voor een echte family-meeting dus!!!

In Duitsland zijn de regels over het loslopen in de stad veel strenger dan in Nederland, wat ik als heel fijn ervaarde. We hadden daarom afgesproken op een privé terrein van iemand, waar de honden wel in alle rust los konden en met elkaar konden spelen.

Toen wij aankwamen waren de andere honden er al; Oma, papa, mama, 2 broertjes en een zusje. Anoki reageerde vrij rustig op zijn familie in het begin, Toen hij wat drukker werd, corrigeerde zijn moeder hem kort en dat accepteerde hij meteen. Ik had zelf het idee dat hij zijn zusjes en broertjes het leukst vond om te zien en even probeerde hij ze te verleiden achter hem aan te rennen, want dat vind hij toch wel het leukste spelletje.

Daarna hebben we nog een wandeling gemaakt, mooi om te zien hoe de familie met elkaar dezelfde rustige energie kunnen uitstralen.

Voor mij was het ook goed om de familie eens goed te bekijken, Anoki was van deze familie leden toch echt de grootste en wel erg goed gelukt qua schoonheid (ik vind hem gewoon de allermooiste 🙂 ). Qua gedrag en hoe ze zich bewegen vond ik het ook gaaf om te zien hoe veel weg ze van elkaar hebben.

En hoewel Anoki het best leuk vond om zijn familie weer even terug te zien, hij bleef mij strak in de gaten houden. Het was net of hij zei; 1 ding Natasja, straks ga ik gewoon weer met jou mee, ik hoor bij jou nu !

 

  • Kunnen jullie op de foto zien, wie Anoki is? En zijn vader en moeder?

Voelt jouw dier ook niks?

De titel van dit blog heb ik express even prikkelend neergezet. Dit komt eigenlijk door een aantal dierenarts bezoeken met mijn dieren voor reguliere onderzoeken en inentingen. En door deze bezoeken ernstig geprikkeld werd.

Ik ben erg gek op mijn dieren, dat weten de meeste mensen die mij kennen al. Ik heb zelf ook het idee dat ik niet overdreven betuttelend met ze om ga en best een realistische kijk heb hierover. Mijn dierenhart is echter wel groot en ik probeer me vaak te verplaatsen in de situatie van het dier.

Zo ook als we naar de dierenarts gaan. Elk dier dat ik heb (gehad) reageerd anders op een bezoekje aan de dierenartspraktijk. Jimmy (de poedel) gaat al op de rem voordat we überhaupt binnen zijn, Evelieke (de noorse boskat) vind het een fatastisch uitstapje en loopt los de behandelruimte binnen en andere, zoals bv Anoki (de schotse collie) laten het meer over zich heen komen en laten alle onderzoeken toe zonder al te veel stress.

Om het verloop en de stress van zo’n bezoekje te beperken, vertel ik mijn dieren altijd kort en hard op wat er gaat gebeuren. Niet met een overdreven hoog stemmetje of in baby-taal. Maar gewoon; Je gaat nu even op de weegschaal, dit doet geen pijn. wel graag even stil zitten….. heel goed, je bent klaar. Goed gedaan. Of Je krijgt nu een prik, in je rechter bil, dit kan zeer doen. Ik blijf in de buurt. <prik> Dit was de prik, kom maar even bij mij, dat deed vast pijn,nu ben je klaar.

Geen elle lange verhalen, of drama, maar ik probeer wel zoveel mogelijk voorspelbaarheid te creëren voor het dier. Al ben ik me er van bewust dat ze niet alles letterlijk snappen wat ik vertel, ik ben er van overtuigd dat het onderzoek zo beter verloopt en het voor het dier fijner is. Toch kreeg ik de laatste paar keren wat commentaar hierover van de dienstdoende dierenartsen. Ik kreeg opmerkingen als van: Je dier voelt er niks van, die is alleen maar bezig met het koekje wat hij straks krijgt. Of je dier snapt het toch niet en is het allang weer vergeten.

Waarop ik een keer gezegd heb tegen een dierenarts, de volgende keer neem ik een stukje chocola voor je mee, dat hou ik dan voor je neus en ondertussen jas ik dan een injectienaald in je bil, kijken of je dan ook niks voelt en alleen maar aan de chocola kan denken!

Hij kon er om lachen maar toch vraag ik me af hoe het komt dat er zo weinig mee gedaan wordt? We weten toch ondertussen allemaal wel dat dieren gevoel hebben en andere emoties? Voelt je dier tijdens een bezoekje aan de dierenarts dan opeens niks? Dit is geen oordeel naar de dierenartsen toe, maar gewoon oprechte verbazing, hoe kan het? Dat er aan de ene kant allerlei wetenschappelijk onderzoek gedaan wordt naar emoties en inteligentie bij dieren en dat we er op een ander moment totaal overheen stappen? Ik vraag het me gewoon oprecht af.

Want toen kleine Loek (kitten) begon te schreeuwen toen hij zijn chip ingebracht kreeg met een grote holle naald, toen kreeg hij van mij groot gelijk. Dat doet ook zeer en dat mag je laten horen ook, en dat ben je dus niet 30 sec na het inbrengen vergeten……..of wel?

Thee drinken met je konijn :-)

Ik vind het leuk om met honden te trainen, maar ook met paarden, katten, konijnen, cavia’s, tamme ratjes etc. Waarom? Gewoon omdat ik het leuk vind om samen met dieren te zijn en te kijken wat ze leuk vinden. Niet omdat ik een circus wil starten zoals we dat wel eens gekscherend noemen, maar eigenlijk gaat het om totaal iets anders!

Ik weet ook niet of het echt trainen is. Het is meer dat je verbinding maakt met elkaar. Ik probeerde dat laatst aan iemand uit te leggen.

Er is geen specifiek stappenplan dat je moet volgen. Er is eigenlijk maar 1 ding heel belangrijk en dat is verbinding of wel connectie maken met elkaar.

Het is een beetje zoals samen een kopje thee drinken. Je zet 2 koppen thee, bied het de ander aan, en dan gebeurt er iets….de ander neemt het aan, laat het staan, of laat het kopje vallen, of drinkt het snel op, of…. er zijn nog tig mogelijkheden waar ik je nu niet mee zal vermoeien. Het leuke is, er gebeurt sowieso iets. Daar vanuit kun je een gesprek beginnen, bv wat gezellig om samen thee te drinken, waarom pak je de thee niet, wat drink je snel, enzovoort. Ook kan het totaal niet over de thee gaan maar bv over hoe was je dag of hoe voel je je?

Je kunt het gesprek sturen of volledig open laten. Je kunt nieuwe thee zetten of koekjes en taartjes erbij pakken. De mogelijkheden zijn weer eindeloos. Je kunt ook opstaan en weg gaan.

Soms is de connectie die je met een dier kan maken sterk en kun je van daaruit een gesprek voeren, je kunt dit ook trainen noemen 😉 Dit kan op veel manieren. Ik vind het zelf altijd leuk om van de vele trainingsmethodes die er zijn een stukje eruit te halen wat in die situatie past. Eigenlijk is het de connectie die bepaald hoe ik en het dier iets samen doen.

Voor mij staan de “circus-kunstjes” niet op de voorgrond, dat is wel wat je vaak ziet in (ook mijn) filmpjes op fb. Je zou kunnen zeggen dat de kunstjes een vertaling zijn van de connectie die je met elkaar maakt. Gaaf toch?

Waar zouden we zijn zonder de trein?

Met het openbaar vervoer ergens naar toe gaan. Het was voor mij toen ik jong was geen probleem. Ik ging b.v. naar mijn tante toe met de trein en tram. Zonder mobieltje bij me 😉. Je kocht gewoon een kaartje en je ging.

De laatste tijd speel ik met de gedachten om weer eens met de bus en trein te gaan. Vooral omdat lange afstanden met de auto erg vermoeiend zijn voor mij.

Dus ik keek op internet en vroeg aan vrienden, andere hulphondegebruikers en aan mijn hulphonden trainer of het haalbaar is om met de trein en bus te reizen. De antwoorden waren veelzijdig en met toch flink wat mitse en maarre. Voornamelijk wat reizen met de rolstoel betreft. Je kunt namelijk niet zomaar elke trein of bus in en uit met je rolstoel. Je moet ruim van te voren assistentie aanvragen. Ook niet elk station heeft een lift en zijn de perrons dus bereikbaar met je rolstoel. Best onhandig dus! Dit vraagt nog wat verder onderzoek van mij.

Daarnaast is Anoki geen treinen en stations gewend. Sterker nog, hij is nog nooit in een trein geweest. Anoki is ondertussen al op heel wat avonturen mee geweest, zelfs met het vliegtuig naar Curaçao. Dus in theorie zou een trein ook moeten lukken.😉

Vandaag ben ik even met Anoki naar een station in de buurt geweest. Om eens te kijken hoe Anoki het vind, gewoon even treinen kijken.

Hij was heel alert maar niet bang. Dat was fijn, zelf vond ik het moeilijker. Wat had ik graag gewoon de trein ingestapt, zonder allemaal gedoe met mijn rolstoel. Ik ging even terug in de tijd, als jonge vrouw met een gezond lichaam. Ik had tosn zeker ook uitdagingen. Toch leek het stukken makkelijker en simpeler. Een tijdje wordt ik overspoeld door emoties en ik was blij dat ik alleen was. Nou ja, alleen😉 Anoki springt met zijn voorpoten op mijn schoot en samen kijken we naar de treinen die komen en gaan.

Als ik weer rustig ben gaan we weer van het perron af. Trots dat we ook dit weer gedaan hebben. Al zijn we nog geen trein of bus in geweest. Dat komt nog wel, of niet….Dit hebben we alvast gedaan de rest… dat zien we wel weer😊😊😊.

Wat zal ik zeggen….

Wat zal ik zeggen? Hoe eerlijk ben je op het internet? Het houd mij regelmatig bezig. Ik denk er vaak heel veel over na voordat ik iets plaats. Als ik een filmpje plaats kijk ik het filmpje tig keer na of er niets ” raars ” op te zien is of iets waar ik negatieve reacties om kan krijgen. Want dat vind ik moeilijk.

Ik ben zelf heel perfectionistisch, hooggevoelig en ben mezelf altijd bewust van mijn fouten. Opmerkingen van andere over mijn fouten komen dan ook altijd keihard aan. Dus ik kijk wel uit met wat ik plaats. Toch vind ik dat ook jammer, want ik deel graag verhalen/momenten met andere. In mijn blogs probeer ik zo open mogelijk te zijn en heb ik het beleid altijd als volgt gesteld. Je HOEFT het niet lezen, niemand dwingt je, je KUNT er iets van vinden,maar het hoeft niet. Je kunt een NEGATIEVE reactie plaatsen, je kunt het ook niet doen😉

Hier een heel open verhaal over de komst van Loek, een heel klein katje. Van de week zag ik op mp een advertentie staan: Kitten op te halen met spoed! Bij mij gingen er alarm bellen af en ik zag op de foto’s dat het om een hele jonge kitten ging. Ik belde het nummer van de advertentie en kreeg een vriendelijke vrouw aan de telefoon. Ze vertelde dat ze door persoonlijke omstandigheden niet meer voor de kitten kon zorgen en dat hij die dag echt weg moest. Ik bood haar aan dat ik de kitten direct zou komen halen.

Onderweg naar haar toe brak bij mij de paniek uit, waar was ik mee bezig? Ik was onderweg naar een wildvreemde die een veels te jonge kat op mp had gezet. Ondanks dat ik de ervaring en middelen heb om voor dit katje te zorgen, is het wel oké om dit te doen? Maar vooral wat vinden andere hiervan?

Uiteindelijk was ik zo bezig met wat andere mensen hiervan zouden vinden dat dat de hoofdgedachte werd. In halve paniek reed ik door naar het opgegeven adres en toen ik nog maar 1 stap over de drempel had gedaan kreeg ik de kitten direct in mijn handen met de boodschap naar de kitten; Dit is je nieuwe mama.

Ik sprak met de vrouw, en ze vertelde dat zei de kitten van een ander had overgenomen. De moederpoes was niet in orde en de broertjes en zusjes waren al dood gegaan. De mensen van wie de moeder poes was, gingen op vakantie en wilde niet voor de kitten zorgen, dus had de vrouw hem meegenomen en gevoed met de fles. Na een paar weken werd het de vrouw door omstandigheden teveel en zette ze de advertentie op mp.

Ik kon er van alles over vinden maar besloot in ieder geval kleine Loek mee te nemen. Op de terugweg zakte langzaam het gevoel van wat anderen ervan zouden vinden en kwam de zorg voor Loek voorop te staan. Thuis gekomen had ik verwacht dat Evelieke, mijn Noorse boskat, mij hierbij zou helpen. Maar dat gebeurde niet. Evelieke keek wel naar de kitten maar besloot al snel dat zij geen deel van de zorg op zich ging nemen. Wat niet uitsluit dat ze dit alsnog gaat doen.

De andere dieren reageerde echter heel anders dan verwacht op de kleine Loek. Ze bekeken hem vol interesse, zelfs Bosco. En Loek mocht zelfs een dutje doen tegen de lange neus van Anoki (zie bovenste foto). En Loek? Loek gedroeg zich of hij hier al jaren kwam en drinkt goed uit de fles en laat zien dat hij zich goed op zijn gemak voelt.

We zien wel hoe het verder gaat. Ik probeer zo min mogelijk te bedenken wat andere ervan vinden, mijn dieren lieten me in ieder geval zien dat het wel eens anders kan zijn als je van te voren bedenkt. In ieder geval hebben zij geen “last” van de reacties op internet, heerlijk toch?!😊