Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Leg je hoofd maar op mijn schouder….

Van de week maakte ik een wandeling met mijn hondjes en overdacht een aantal moeilijke verdrietige situaties die mij erg bezig houden.

Dat is ook de reden waarom ik graag alleen wandel op rustige plekken. Ik kan dan mijn gedachten laten gaan zonder me bezig te houden aan “sociale verplichtingen”.

Onderweg bij een heel mooi grasveld zag ik een jonge vrouw zitten op een bankje. Ze keek uit op een vijver en terwijl ik dichterbij kwam hoorde ik haar zingen. Ik was te ver weg om te horen wat ze precies zong, maar het klonk prachtig.

Toen ik dichterbij kwam stopte ze met zingen en zei me gedag. Ik groette haar terug en ik moedigde haar aan om door te gaan met zingen. Langzaam reed ik verder om haar niet verder te storen en toen zong ze verder, dit keer kon ik haar woorden goed verstaan.

Ze zong het liedje van Jaap Reesema; Alles komt goed. En terwijl mijn gedachten weer terug schoten naar mijn overpeinzingen, zong de jonge vrouw; Leg je hoofd maar op mijn schouder, alles komt, alles komt goed…..

Ze zong precies wat ik nodig had en het ontroerde mij dat deze woorden over het water van de vijver klonken. Ze troostte mij en ik barste in tranen uit. Gelukkig was ik ondertussen ver genoeg van de vrouw dat ze mijn gesnotter niet kon horen of zien. Maar hoe mooi is het eigenlijk dat iemand (een wild vreemde) precies de woorden zingt die je even wilde horen?

We vervolgden onze wandeling, met de troostende woorden nog zachtjes op de achtergrond, alles komt, alles komt goed.. .❤

Lassie naast de rolstoel

Artikel voor SHV de Collieclub, Lassie naast de rolstoel.

Lassie!!!! Dat horen we eigenlijk altijd als we over straat lopen. Ook worden we vaak aangesproken als mijn “Lassie” trots naast de rolstoel loopt. De meest gestelde vraag is toch wel; “Ohhh wat een mooie hond, dat is toch een Lassie-hond, hoe heet hij????” Meestal kan ik het niet laten en zeg ik dan met een glimlach; “Het is idd een lassie-hond en we noemen hem toverrijst!”

Na een kleine lachbui, beantwoord ik daarna alle vragen natuurlijk iets serieuzer en leg uit dat Anoki, want zo heet hij echt, mijn assistentiehond is. Een assistentiehond is een hond die geleerd heeft een persoon met een beperking te helpen met het uitvoeren van de dagelijkse bezigheden, of in staat is bij bepaalde beperkingen de persoon vooraf te waarschuwen of van het waarschuwen van hulpdiensten.

Anoki is een ADL-hond, ADL staat voor Activiteiten in het Dagelijks Leven. Een ADL-hond is getraind om iemand met een lichamelijke beperking te assisteren bij allerlei handelingen in het dagelijks leven. Zelf heb ik een spierziekte, de ziekte van Pompe, hierdoor ben ik buitenshuis rolstoel afhankelijk en heb ik heel weinig energie. Anoki helpt me bij heel veel kleine dingen, die bij elkaar een hoop energie schelen voor mij.

Hij raapt bijvoorbeeld van alles voor mij op en geeft het in mijn hand of legt het op schoot. Hij kan de was uit de droger halen, helpen bij de boodschappen en aankleden, deuren openen en sluiten, mijn telefoon opzoeken en ga zo maar door. Hij kan echt ontzettend veel. De meeste mensen die ik spreek zijn dan erg onder de indruk en zeggen dan; “Dus hij doet alles voor je???” en kijken dan vol bewondering naar mijn knappe hond. Ik kan het dan weer niet laten en voeg er nog vrolijk aan toe; “Nou ja, alles niet, we zijn nu bezig met hem te leren autorijden, maar dat lukt nog niet zo goed.” En schiet weer in de lach.

Vervolgens leg ik uit dat een assistentiehond goed getraind is heel veel kan, maar natuurlijk wel gewoon een hond blijft. En natuurlijk is hij ook wel eens “stout” of springt hij ook een keer in dat ene vieze slootje. Maar los van dit alles, is Anoki echt mijn allerbeste vriendje. Doordat hij overal mee naar toe gaat, deel je zoveel met elkaar dat de band heel hecht wordt.

De band tussen Anoki en mij is ook sterk geworden doordat we teamcoaching hebben gedaan bij Bultersmekke Assistancedogs (www.bultersmekke.nl). Met dit teamcoachingsprogramma leid je zelf je hond vanaf pup op. Naast de basisvaardigheden die elke assistentiehond leert, vul je zelf het programma aan met behulp van je coach. Daardoor leert je hond vaardigheden die voor jouw belangrijk zijn.

Je kiest ook zelf het hondenras uit wat bij jou past, uiteraard kijkt je coach daarin mee. Ik wilde graag een schotse herder als assistentiehond. Het uiterlijk trekt me enorm, maar ook het baasgerichte karakter, de alertheid en heel zachtaardig naar andere diersoorten, waren voor mij de grootste pluspunten. Voor mij is Anoki echt de perfecte hond, hij is stabiel, heeft moed en let ontzettend goed op mij. Naast de praktische hulp die hij mij geeft is hij echt mijn maatje en ben ik super trots op hem.

Fotocredits: Yvonne Mol

Natasja Koeckhoven-Tesselaar, ambassadeur Bultersmekke Assistancedogs.

Anoki en Prinses Beatrix

Anoki en Prinses Beatrix (foto is gemaakt door Michael Koeckhoven)

Gisteren wandelde we mee op het oranje pad, georganiseerd door het Prinses Beatrixspierfonds. Met nog ruim 750 wandelaars gingen we op pad en legden één van de vier afstanden te voet of rollend af, en steunden met hun deelname de strijd tegen spierziekten. Wij deden mee met de 6,5 km met team Natassie.

Ik vond het een mooi evenement omdat de meeste sponsor evenementen georganiseerd worden voor het goede doel, maar bij dit evenement kon je juist zelf ook mee doen. Of je dat nou lopend deed of rollend, je was gewoon welkom om mee te doen. De wandeling was goed georganiseerd, in een prachtige omgeving en Anoki was natuurlijk mee.

De wandeling eindigde in de tuin van Paleis Soestdijk en daar was ook Prinses Beatrix om een aantal mensen persoonlijk te verwelkomen. Wij wisten dat ze zou komen en stiekem hoopte ik haar ook te ontmoeten, alleen wij stonden niet in het draaiboek. Maar toen ze eenmaal dichtbij stond konden we het niet laten en een lieve vriendin ging het vragen en loodste ons met een omweg naar haar toe.

We mochten haar volgens het protocol eigenlijk niet aanspreken, maar werden wel aangemoedigd langs haar te gaan. Want wat als het wel lukt? Dapper liep Anoki op haar af en waar ik echt even stil viel door alle spanning en formaliteiten, dacht Anoki er anders over. Geheel op zijn gemak, stak hij zijn lange neus in het boeket van de prinses en ging prinsheerlijk bovenop haar voeten zitten en leunde tegen haar aan!

Het was meteen duidelijk dat ze dat geen probleem vond en liefdevol aaide ze hem even. Ik hoorde ondertussen een hele reeks klikjes, blijkbaar stond er een klein stukje verderop een hoop pers en Anoki werd volop gefotografeerd. Ondertussen vertelde de Prinses spontaan over de honden die ze gehad had en stelde ze wat vragen over Anoki. Hoewel de wereld van deze bijzondere krachtige vrouw en die van mij totaal leken te verschillen, hadden we één ding zeker gemeen, de liefde voor honden. En hoe gaaf is het als je daar dan samen over kan praten, het ging niet over mijn spierziekte, niet over mijn rolstoel, maar gewoon over honden en hoe ze een rol speelden in onze levens. Dat maakte het zo bijzonder!

En Anoki die had geen last van alle protocollen, hij ging er lekker bij liggen, nog steeds op de prinsessen voeten. En ik zag zelfs een paar haren van Anoki op de broek van de Prinses dwarrelen. Wat dat betreft is het heerlijk dat dieren zo puur zijn en dat status hun niet boeit. Voor hun voelt het goed of niet. En hoewel Anoki in functie niet geaaid mag worden, voelde het voor zowel mij als Anoki helemaal goed dat Prinses Beatrix hem even een aaitje gaf. Anoki had het immers zelf heel goed aangegeven dat hij ook van haar gecharmeerd was.

Toen het gesprekje voorbij was, was de glimlach niet van mijn gezicht te poetsen, wat een leuke en bijzondere ontmoeting was het! En de haren van Anoki op de broek van de Prinses dwarrelen nu vast ergens rond in het paleis, op zoek naar nieuwe avonturen…..

Bijt ie??? Ja, zeg ik…..

Vandaag moest ik naar de tandarts voor controle. Anoki gaat zoals altijd mee.

Er was een nieuwe tandarts en nieuwe assistente. De assistente raakt niet uitgepraat over hoe mooi ze Anoki vind en bekijkt hem, wanneer hij gaat liggen aan het einde van de behandelstoel.

Tijdens mijn controle verteld de tandarts dat zijn moeder hulphonden opleid. De assistente zit vol vragen die ze ook aan mij stelt, voornamelijk omdat ze nog nooit een schotse herder als hulphond heeft gezien. Maar met je mond open, in een tandartsstoel is het lastig antwoorden. Tussendoor leg ik snel uit dat wij teamtraining hebben gedaan en daarom mijn eigen hond en ras kon uitzoeken.

Als de controle klaar is vraagt de assistente hoe Anoki heet en loopt naar hem toe. Anoki kijkt meteen met een vragende blik naar mij.

De assistente steekt haar hand uit om hem te aaien en vraagt aan mij, bijt ie, als ik dichterbij kom? Ik kan het niet laten en zeg JA, wel met een hele grote lach op mijn gezicht. De tandarts schiet in de lach en de assistente trekt geschrokken haar hand terug en loopt een paar stappen terug.

Ik leg haar vervolgens rustig uit, dat hij dus niet bijt, maar dat ze hem niet mag aaien en het beter is als ze ook niet tegen hem praat. Dat ze hem afleid als ze dat doet, want dan moet Anoki ook op haar letten en zijn taak is om op mij te letten. Oooooohhhh, zegt ze daarom kijkt hij steeds naar jou! Sorry, roept ze ik wist het niet.

Geeft niet, zeg ik, een leermomentje, nu weet je waarom je een hulphond niet mag afleiden, en ik geef de tandarts een knipoog die het gesprek met een glimlach heeft gevolgd.

Ik krijg heel vaak dezelfde vragen over Anoki en op zich vind ik dat niet erg, maar soms ook wel omdat ik voor iets anders kom dan voorlichting geven over mijn hulphond.

Maar ik leg het meestal graag uit, zeker als ik merk dat er oprechte interesse is, vaak is de uitleg met een beetje humor erbij, zoals vandaag. Zo houd ik het voor mezelf ook leuk. 😂

Contact ?!

Mijn dieren houden regelmatig een “vergadering”. Ze gaan dan zo liggen dat het lijkt of er allerlei diepliggende afspraken worden gemaakt, waar ik dan vol verwondering naar kijk.

Soms liggen ze allen in een bepaalde richting, en vaak liggen ze net tegen elkaar aan, ik benoem het ook wel als contact liggen. Het is een niet opdringerige, subtiele manier van elkaar net raken en zo verbonden met elkaar zijn.

Op de foto kun je precies zien wat ik bedoel. Het is geen toeval dat ze zo gaan liggen, ook geen gebrek aan ruimte 😉. Ze kiezen ervoor en bespreken hiermee hun onderliggende relatie. Dit gebeurt op een manier waar wij slechts naar kunnen “raden”.

Als wij dieren in de opvang hebben zie ik vaak dat elk dier zijn eigen moment kiest voor een vorm van contact liggen. Het is vaak heel subtiel en soms ook overduidelijk. Maar gaat altijd gepaard met rust en vertrouwen. Evelieke, de Noorse Boskat doet dit vaak door haar staart als een dekentje over het opvang dier te leggen.

Ik vind het een van de mooiste manieren waarop dieren met elkaar kunnen communiceren ongeacht het diersoort. Stiekem ook wel een beetje jaloers op deze prachtige manier van “vergaderen”. 😉😊

Zeker zo’n gevalletje van alles zelf willen doen?

Vandaag moest ik een pakketje ophalen bij een DHL punt. Meestal vraag ik aan iemand anders om dat te doen, maar vandaag had ik de tijd dus reed ik er zelf naar toe.

Ik reed met mijn rolstoel naar de balie, waar ik erachter kwam dat het glazen raampje verrassend hoog zat. Ik kon nog net de aandacht trekken van de medewerkster door mijn hand in de lucht te steken en lieflijk te zwaaien met mijn ophaalberichtje. Ze begreep gelukkig de hint, boog zich half door het raampje, pakte mijn briefje aan en ging op zoek naar mijn pakketje.

Een paar minuten later komt ze zuchtend en steunend terug met het pakket in haar armen. “Het is wel zwaar!”, roept ze en bijna wil ze het pakketje door het glazen raampje naar beneden gooien op mijn schoot.

Ik zie dat dat niet goed gaat aflopen en dat ik het pakket ook niet van haar kan aanpakken omdat het te zwaar is en het raampje veels te hoog is. Ik vraag daarom snel of ze het bij de dichtsbijzijnde deur aan mij op schoot wil aangeven. Maar dan moet ik helemaal omlopen roept ze uit! Maar ze doet het toch.

Bij de deur zucht ze nog eens diep en zet het pakket bij mij op schoot. Mijn rolstoel kantelt nog net niet naar voren door het gewicht maar het lukt. Snel gooit ze de deur weer dicht, en roept nog net, zo lukt het wel he?! Ik moet een beetje lachen, want ik krijg geen gelegenheid om iets terug te roepen, maar het geeft niet, het zal idd wel lukken maar echt handig gaat het idd niet.

Als ik mij een beetje onhandig met het grote, zware pakket omdraai staat er een hele oude meneer voor me. Hij heeft een ontzettend vriendelijk gezicht, maar ziet eruit of hij bij een zuchtje wind al omvalt. Zal ik het even naar je auto tillen? zegt hij vriendelijk.

In een flits zie ik het voor me. Die super lieve oude meneer met gebogen rug mijn pakket dragen en dan bij de auto aangekomen omvallen van vermoeidheid of erger, een hartaanval, omdat het veels te zwaar was. Dus, neeeeee lieve meneer, dat hoeft niet! Ik zeg dat natuurlijk niet hardop  maar bedank hem en zeg dat het wel lukt.

Oh, zegt hij: Zeker zo’n gevalletje van alles zelf willen doen? En hij glimlacht breed.

Ik pis bijna in mijn broek van het lachen, en zeg jaaaa zo’n gevalletje en nu ga ik ook nog kijken hoeveel mensen ik kan aanrijden met mijn rolstoel op de weg naar buiten! Want ondertussen sta ik zo ingeparkeerd dat er nog maar 1 weg naar buiten is en dat is waar er nu een rij met mensen staan. De oude man lijkt verbaasd over mijn reactie, maar moedigt me aan en zegt: Ga je gang!

De laatste tijd hoor ik vaak dat mensen erg aan zich zelf denken in deze tijd. Dat zou natuurlijk kunnen maar gelukkig kom ik ook veel behulpzame mensen tegen en heb regelmatig wonderlijke en grappige gesprekken. Deze wilde ik dan graag ook even met jullie delen😀😀😀

Ze bleef afkeurend nee-schudden…..

Van de week moest ik naar de apotheek om medicijnen op te halen. Ik kom er al wat jaartjes en Anoki is eigenlijk altijd mee. Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik er met Anoki kwam, ze waren zwaar onder de indruk van zijn schoonheid en kalme uitstraling en we werden enthousiast ontvangen.

Toen ik van de week er heen ging, was er ook weekmarkt in de straat waar de apotheek zit. Dit is voor mij een behoorlijke uitdaging om er te komen, want overal staan hekken, precies bij de stoep opritten, verder liggen er kabels, dozen, staan er auto’s van de kraamhouders op de stoep en ga zo maar door. Een heus obstakel parcours, en hoewel ik veel gewend ben, was het ook deze keer best een opgave.

Ook het openen van de deur naar de apotheek is te zwaar voor mij, gelukkig kwam er een hele lieve voorbijganger die direct uit zichzelf aanbood om de deur te openen.

Eenmaal binnen was ik blij dat ik het “gered” had, totdat de medewerkster begon over Anoki. Hij mocht hier niet binnen zijn. Ik legde vriendelijk uit dat hij een officiële assistentie-hond is en overal mee naar binnen mag. De medewerkster bleef volhouden dat dat niet waar was. Ik vertelde dat hij ook het ziekenhuis in mocht en een apotheek al helemaal. Maar het hielp niet ze bleef afkeurend nee-schudden.

Ik begon een beetje boos te worden, want vergissen is mogelijk maar dit werd onbeschoft. Ik haalde een representatie kaartje van Bultersmekke Assistancedogs te voorschijn (zie ook de foto) en schoof deze resoluut over de balie. Ik vertelde dat daar de verwijzing van het wetsartikel op staat en dat als ze me niet geloofde het even kon opzoeken. Ze haalde haar schouders op en zei, nee hoor dat is niet nodig, het is wel goed. Ik was nog steeds woest, ze kon op ze minst sorry zeggen? Dat deed ze niet en ik pakte mijn spullen en ging naar buiten.

Eenmaal buiten mompelde ik wat scheldwoorden en deed mijn best het weer los te laten. Deze mevrouw wist gewoon niet beter en had ook gewoon geen zin om haar excuses aan te bieden, ik moest het hier maar mee doen.

Ik reed het obstakel parcours weer terug en mopperde thuis nog even na. Toen kwam ik erachter dat ik de verkeerde injectienaalden had gekregen, ik moest dus weer terug!

Ik besloot eerst even te rusten en ging na een paar uurtjes weer opnieuw op pad naar de apotheek. Er was een andere medewerkster en het omruilen naar de juiste injectienaalden lukte niet, dus de apotheker zelf kwam me helpen.

Ik besloot het voorval van vanochtend met hem te bespreken. Het kon toch niet zo zijn dat ik opeens niet meer welkom was met Anoki? Hij verontschuldigde zich en gaf aan zijn medewerkers opnieuw te instrueren op de toegang van assistentie-honden in de apotheek. Daarna volgde nog een heel leuk gesprek over assistentie-honden. En met een gevoel van opluchting verliet ik de apotheek weer naar het obstakel parcours van de weekmarkt die inmiddels werd opgebroken, waardoor het parcours geüpgraded was, naar extra chaotisch 😉

Ik ben blij met de representatie kaartjes die we vanuit Bultersmekke Assistancedogs kunnen gebruiken. Hierop staat informatie en verwijzingen, dit kan een vervelende discussie stoppen en mensen toch informeren. Ik heb dus meteen maar even een nieuw voorraadje besteld!😀

Toegankelijk sporten voor iedereen

Samen sporten klinkt zo eenvoudig, maar dat is het niet voor iedereen. Als je een beperking hebt is het niet zo vanzelf sprekend dat je bij een club mee kan en mag doen.

Ik ben Natasja, en ik ben afhankelijk van een elektrische rolstoel buitenshuis en overal waar ik heen ga, sta ik voor nieuwe uitdagingen. Past mijn rolstoel ertussendoor, is er een trap/stoep, kom ik daar langs maar ook vooral kan ik gewoon meedoen met de rest van de wereld?!

Want ondanks dat er ook sportclubs zijn voor mensen met een beperking, voel ik me vooral Natasja ! En niet de mevrouw in de rolstoel met een spierziekte.  En Natasja wil gewoon graag dezelfde dingen doen als haar vrienden om haar heen.

De drempel om naar een sportclub of vereniging te gaan is voor mij wel hoog. Daarom neem ik eigenlijk altijd van te voren contact op of ik welkom ben en of het gaat lukken om met mijn rolstoel het terrein/gebouw in te komen. Eigenlijk nog te vaak krijg ik te horen dat het niet kan en dat het erg moeilijk wordt om in een groep mee te doen. Nog voordat ze mij überhaupt gezien hebben. Dit vind ik heel moeilijk om te horen en vaak moet ik dan ook wel een traantje wegpinken.

Ik voel me naast verdrietig ook boos, omdat ik nu mijn best moet gaan om te bewijzen dat ik heus wel mee kan doen! Gelukkig ben ik heel eigenwijs en zet vaak door.

Honden (en hondensporten) zijn mijn grote passie en aangezien mijn vriendinnen bij de Kynologenclub Kennemerland trainde, groeide bij mij de wens om daar ook mee te doen. Gelukkig werd dit direct positief opgepakt. Er werden eigenlijk niet veel vragen gesteld, ik was gewoon welkom en kon gewoon in de groep meetrainen. Misschien komt het ook omdat de club al ervaring had in cursisten met een beperking.

Nu train ik al best een tijdje met mijn dwergpoedel, Jimmy. Hij is gek op agility en is ook best goed. We trainen mee in een reguliere groep, dit gaat eigenlijk probleemloos. Soms neemt de trainer wat extra tijd om te bedenken hoe een bepaald toestel het beste door mij, in de rolstoel en mijn hond het best genomen kan worden.

Maar ik zie dat ze ook extra tijd aan andere cursisten besteed die b.v. een hond hebben met een bepaalde angst of probleem met iets anders hebben. Dus ik voel me daarin niet anders.

Het clubhuis kon ik echter niet in met mijn rolstoel, maar na een simpel mailtje naar het bestuur van de vereniging was dit heel snel geregeld. Ze hebben 2 oprijplaatjes aangeschaft, waardoor ik bij slecht weer binnen kan schuilen of het leslokaal in kan met de rolstoel.

Naar het trainingsveld was al een mooie oprit die goed rolstoeltoegankelijk is. Het veld zelf is een zeer goed onderhouden grasveld. Je rolstoel moet wel over gras kunnen rijden maar gelukkig kunnen de meeste rolstoelen dit aan.

Ik kan dus gewoon meedoen, net als iedereen!  Complimenten aan Kynologenclub Kennermerland, dat ook zij meewerken aan inclusie, sporten toegankelijk voor iedereen!

Bosco, de kat die zelf zijn hulpdier uitkoos

Ruim 15 jaar geleden liep ik met mijn toenmalige hond, Ryan door het bos. Ryan was een kruising friese staby en struinde graag door de bosjes.

Na een tijdje kwam hij de bosjes weer uit en tot mijn grote schrik zat er een bruin dier op zijn kop geklemd. Ik kon niet zien wat voor een dier het was en ging in mijn hoofd een lijstje af van welke dieren er in het wild in dit bos voorkwamen. Er schoot me even niks te binnen… .. het dier zat ondertussen nog steeds op de kop van mijn hond dus ik probeerde dichterbij te komen om het te onderzoeken.

Het bleek een katje te zijn, duidelijk gewond en sterk vermagerd. Ik trok mijn jas uit en legde die over de kop van mijn hond en zo kon ik het katje losmaken van zijn kop. Ik rolde het katje verder in mijn jas en omdat het amper bewoog besloot ik meteen naar de dichtstbijzijnde dierenarts te rijden.

Ze konden hem gelukkig direct verzorgen en ondertussen belden we de dierenambulance. In overleg met hun mocht het katje na de medische behandelingen bij ons thuis herstellen. Het katje was niet gechipt, vermoedelijk gedumpt of in het “wild” geboren, maar had duidelijk last van een voedsel tekort en had vele wondjes.

Achteraf vonden wij het heel bijzonder dat hij zich op die dag had vastgeklemd aan de kop van onze hond. Net alsof hij zijn eigen redder, hulpdier had uitgezocht.

Niemand melde zich voor het katje en wij mochten hem houden. We noemden hem Bosco. Bosco herstelde maar bleek wel echt een buitenkat te zijn. Gelukkig konden wij hem dat bieden. Hij kon heerlijk in de buurt rond struinen en kwam bij ons eten en slapen. We konden hem aaien, echt goed oppakken lukte niet, hij bleef altijd een beetje “wild”.

Bosco bleek een groot talent te zijn voor de andere katten in het afdwingen van gezag zonder daarbij echt “geweld” te gebruiken. Hij kon de kittens aankijken om hen daarmee te waarschuwen dat ze niet bovenop hem mochten springen. Ze luisterde dan ook bijna allemaal direct naar hem en wie het toch probeerde kreeg 1 keer opvoedkundig klapje, dat was genoeg. Dit deed hij ook bij opdringerige honden, heel beheerst, rustig maar direct duidelijk. We noemde hem ook wel opa Bosco, hij had een duidelijke rol in de opvoeding van vele pleegkatjes en logeerhondjes.

Na ruim 15 jaar ging Bosco lichamelijk erg achteruit. Hij gaf duidelijk aan dat het genoeg was en had pijn. Samen met de dierenarts konden we hem de eeuwige rust geven die hij nu nodig had. Lieve, Bosco, we gaan je ontzettend missen. Bedankt dat je ons leven binnenkwam we hebben van je genoten! ❤💫

Onderzoeksdagje in het EMC

Anoki ligt even tegen mij aan, in onze “pauze”.
Anoki kijkt naar de binnentuin van het ziekenhuis.

Vandaag had ik een onderzoeksdagje in het Erasmus Medisch Centrum. Ik schreef bijna,WE hadden een onderzoeksdagje. Maar Anoki hoefde niet onderzocht😉😂.

Het geeft wel aan hoe fijn het is dat hij gewoon lekker mee het ziekenhuis in kan. Ik voel me dan echt niet alleen en Anoki kan me ook met een aantal dingen helpen. Zoals bv mijn jas uittrekken en van alles oprapen dat ik in mijn onhandigheid laat vallen.

Vandaag vond ik dat de stemming in het ziekenhuis erg beladen was. Overal was het druk, stonden rijen voor de lift, was het slalommen om iedereen heen, een uitdaging om de 1,5 meter aan te houden en was het 1 grote mondkapjes zee, waar niemand zichtbaar vrolijker van werd. Normaal gesproken kan ik me een beetje storen aan alle opmerkingen en aandacht over Anoki. Vandaag zag ik dat hij een belangrijke rol had. Ik zag dat het heerlijk was voor de andere mensen om dan even iets leuks en moois te zien, zoals Lassie ! 🐕‍🦺 😉

Een medewerker spreekt me aan en zegt, ik wou dat mijn hond ook mee mocht. Ik ben gewoon jaloers op je. Ik knik begrijpend en snap het ook echt. In deze tijd waardeer je de knuffels van je hond nog meer en valt die 1,5 meter en mondkapje direct weg bij je hondenmaatje.

Tijdens het longfunctie onderzoek laat ik Anoki los rondlopen in de onderzoeksruimte. Hij verkent de ruimte en de medewerker merkt het op en zegt dat hij zo vast gaat liggen. Dat klopt zeg ik. Ja, zegt ze, ik ken hem nu hoor ! Ik heb hem al vaker gezien. Ik moet een beetje lachen want dat klopt idd. Los van alle onderzoeken klets ze honderd uit over honden en stelt ze me vragen over Anoki. Zo ontstaat er een ontspannen sfeer.

Als ik in een ziekenhuisbed moet gaan liggen komt Anoki direct checken wat er aan de hand is met mij. De medewerker wil het bed verplaatsen maar Anoki blokkeert haar heel rustig maar duidelijk. Ze wacht tot ik Anoki even heb geaaid en gerustgesteld, daarna maakt hij ruimte en kan ze erbij. Terwijl ik me lichtjes begin te verontschuldigen, zegt ze, nee, dat hoeft niet, daar is hij immers voor getraind! Super fijn dat ze dat door heeft en ik vind het heerlijk dat Anoki zo goed op mij let.

De onderzoeksdag zit best vol en tussen de onderzoeken door gaan we normaal vaak even naar buiten of naar de daktuin. Door alle looproutes en wachtrijen is dat vandaag maar 1 keer mogelijk. Daarna vinden we binnen een rustig plekje en besluit ik even op de grond te gaan zitten zodat Anoki lekker tegen mij aan kan liggen. (Zie bovenste foto)

Helaas klinkt er al gauw weer een stem, Mevrouw Koeckhoven??? (de volgende arts komt ons ophalen uit de wachtkamer) Ja, we zijn hier, even chillen op de grond; zeg ik een beetje opgelaten. Ze kijkt naar Anoki en zegt een tikje verbaasd, hij kijkt gewoon verliefd naar je! Ik kijk verliefd terug naar Anoki en zeg tegen haar, dat zou zomaar kunnen. 🙂🙂🙂