Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

Ben je genezen? 😉

Vanochtend was het lekker koud😉. De thermometer gaf -5 graden aan, en zo voelde het ook.

Maar de zon scheen ook en ik voelde me goed, in de ochtend was ik al bij de fysio geweest, niet het zwaarste programma gedraaid maar wel lekker bewogen.

Ik besloot daarom dat ik niet met de rolstoel op pad ging met de honden. Maar met de auto, vlak bij de ingang van het bos parkeren en dan een klein stukje te lopen. Dit doe ik eigenlijk nooit omdat het veel energie kost en ik heel goed moet opletten dat ik niet val of te ver over mijn grenzen heen ga een dan niet meer terug kan.

De laatste tijd heb ik iets meer energie en op sommige dagen kan ik dan iets verder lopen of fietsen. Hoewel dit alsnog hele korte afstanden zijn, voelt het heerlijk. Ik kan beter ademhalen en voel me dan toch eventjes minder beperkt.

Tijdens de korte wandeling in het bos overviel me ook het gevoel van trots. Trots op mijn lieve hondjes die super braaf bij mij in de buurt bleven en Anoki die steeds even komt inchecken of alles goed gaat en daarna weer vrolijk door snuffelt en rent.

Tijdens mijn mini wandeling zie ik een boomstam waar ik even op ga zitten en uitrust. Ik maak een foto van mijn honden kids en dan valt mijn oog op de boomstam zelf een geniet ik van de kleine zwammen die erop groeien.(zie ook de foto’s) Het is iets kleins maar ik vind het prachtig en het vult mij met blijdschap.

Als ik terug loop kom ik de boswachter tegen. Hij kent mij alleen in de rolstoel, hij vraagt met een knipoog of ik wonderbaarlijk genezen ben. Ik leg hem, buiten adem van het stukje lopen, uit hoe het zit en ik merk dat ik straal van trots. Het mag dan niet heel ver zijn of iets heel groots, ik heb genoten van het bos en de dieren.❤

Is ie nu klaar?

Yes, vorige week zijn we geslaagd voor het examen met de hulphondenvaardigheden. Super fijn, we waren er aan toe en het geeft toch ook een bevestiging van onze samenwerking. Anoki kan ondertussen veel vaardigheden, van een deel van die vaardigheden heb ik een video gemaakt :

Klik hier om de video te bekijken

Er zijn ook vaardigheden die moeilijk te filmen zijn, maar wie weet lukt het ons nog eens in de toekomst om deze te laten zien.

Een vaardigheid die minder opvalt en waarbij hij zelf beslist of hij dit doet is blokken. Anoki kan beslissen om tussen mij en iemand anders in te gaan staan, hierbij kan hij de ander ook zachtjes weg duwen. Hij doet dit in situaties waarin hij merkt dat er iets niets oké is in het contact met de ander. Dit kan zijn dat die persoon niet oké is, maar kan ook zijn dat ik overprikkeld ben of onrustig. Hij creëert dan ruimte voor mij.

Soms blokt hij mij ook tijdens het lopen. Hiermee geeft hij eigenlijk aan dat het niet goed gaat met mij, meestal in de vorm van overbelasting. Aan mij is altijd de keus of ik Anoki zijn gang laat gaan of dat ik hem vertel dat het goed is en dat hij even opzij mag gaan.

Vandaag gaf hij bij de fysio heel duidelijk aan, dat het genoeg was. Ik wilde op de loopband gaan aan het einde van mijn training. Ik wilde graag alle oefeningen van mijn schema hebben gedaan, ongeacht hoe ik mij daarbij voel. Terwijl ik op de loopband stapte, sprong Anoki er ook op en ging voor mijn benen staan. Ik kon onmogelijk starten, en terwijl ik stond te hannesen om Anoki er weer af te krijgen. Riep de fysiotherapeut; doet hij altijd zo?! Kak, dacht ik, nee, zo doet hij niet altijd…..hij is me aan het blokken. Ik vertelde de fysiotherapeut dat Anoki ook signaleert op overbelasting dmv blokken en dat hij dit nu deed.

De fysiotherapeut stelde voor dat ik even ging zitten en terwijl ik zat en Anoki knuffelde, bedacht ik me dat ik er eigenlijk enorm van baalde dat hij me blokte maar dat onze samenwerking ook op zo’n punt was dat ik op hem kon vertrouwen en ik stopte de training, pakte mijn spullen en ging naar huis. In de auto kwamen de tranen, Anoki had hartstikke gelijk en goed gehandeld. Dit was zeker weer een leermomentje voor mij en zo zullen er zeker ook nog meer volgen.

Dus zijn we nu klaar omdat we ons examen gedaan hebben? Nee, eigenlijk ben je nooit klaar en dat is maar goed ook, zo zullen we elkaar altijd blijven uitdagen en verder leren en ontwikkelen. Super trots ben ik natuurlijk wel op de weg die we al hebben afgelegd, zeker niet zonder vallen, maar opstaan kunnen we ook! 😊💪🏻

Zoek telefoon!

Zoek telefoon! En daar gaat Anoki op zoek waar ik mijn telefoon heb gelaten. Tijdens het zoeken gebruikt hij zijn geheugen, geur en zicht. Ik heb het Anoki geleerd zodat hij mijn telefoon kan opzoeken en brengen als ik gevallen ben, zie als voorbeeld de foto.

Het is een vaardigheid die we steeds verder hebben uitgebreid. Eerst makkelijke plekken zoeken in zicht, daarna is de telefoon niet zichtbaar verstopt enzovoort.

Wat we nog niet vaak geoefend hadden was het opzoeken van de telefoon in een andere ruimte dan waar ik was. Anoki moet dan zelf bedenken dat als de telefoon niet ligt in de ruimte waar ik ben, hij dan verder zoekt in een andere ruimte. Geen eenvoudige opgave.

Vanochtend was ik in de badkamer en vroeg Anoki mijn telefoon te zoeken. Hij keek even rond in de badkamer maar geen telefoon. Ik vroeg hem nogmaals de telefoon op te zoeken en moedigde hem een klein beetje aan, hij keek even bij de traplift in de gang en ging toen de slaapkamer in. Ik hoorde wat gerommel en jaaaaaaaa daar kwam hij aan met de telefoon.

Ik trots en hij trots!!!! Ik prees hem de hemel in en het staartje bleef maar heen en weer gaan van enthousiasme. Goed gedaan, Anoki!!!

Trek je niks aan van wat anderen zeggen….

 

Trek je niks aan van wat anderen zeggen…… ik hoor het mezelf ook weleens tegen iemand anders zeggen. Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan. Zo zijn er echt wel dingen waar ik me wel aantrek van wat anderen ervan zeggen, gelukkig ook een hoop dingen waar ik dat stukken minder mee heb.

Zo was ik een tijd geleden op zoek naar een mobiliteitstuig, dit is een tuig wat je kunt gebruiken als hulpmiddel bij het lopen met je hond. In Amerika redelijk bekend, in Nederland nog niet echt. Tijdens mijn zoektocht kwam ik vooral veel mensen tegen die er een negatieve mening over hadden (het zou zielig zijn, te zwaar, slecht voor de hond, terwijl ze dit tuig niet gebruikten of gezien hadden). Dit maakte mij onzeker, waardoor ik steeds minder vragen durfde te stellen over dit soort tuigen en het gebruik ervan. Toch ben ik door gaan zoeken en andere mensen gevraagd mee te denken, waaronder een zadelmaker, mijn fysiotherapeut en mijn hulphondentrainer.

Samen hebben we gekeken wat werkt en of het oké is voor Anoki en voor mij. Het tuig heeft een rechtopstaande beugel, deze is bedoeld om meer zekerheid te geven tijdens het lopen voor mij. Niet om op te leunen/steunen, maar je kunt het zien als iemand die je hand vast houd, waardoor je je wat zekerder/stabieler voelt. Ik gebruik het tuig om toch kleine stukjes te kunnen blijven lopen, want het is super fijn om dat stukje mobiliteit te behouden (lees maximaal 10 minuten lopen). Anoki laat zien dat hij absoluut geen hinder ondervind van het tuig en kan mij er goed mee begeleiden.

Nu gebruik ik al een tijd een mobiliteitstuig en heb ik er nu ook een uit Italië (zie ook de foto’s). Toch durfde ik er nog niet echt voor uit te komen dat ik zo’n tuig gebruik. Bang voor commentaar of goed bedoelde opmerkingen die mij dan toch weer onzeker maken. Maar dat vind ik stom, ik vind het zonde dat ik dit niet kan laten zien aan anderen mensen. Mensen die er misschien ook naar op zoek zijn of er onzeker over zijn. Dus ik gooi het met dit blog de wereld in, ik gebruik een mobiliteitstuig…… en het kan mij niks schelen wat anderen mensen ervan zeggen…..of toch wel 😉

 

 

Welke kleur zie jij?

Afgelopen week hadden we bij ons thuis vele gesprekken over kleuren, dit in het kader van gebeurtenissen op school. Kleuren in de zin van petjes en hoofddoekjes of op een andere manier er zichtbaar anders uitzien.

Ik vind het een moeilijke discussie vooral omdat ik bijna nooit 1 kleur zie, maar vaak een heleboel. Ik krijg vaak als feedback; “Natasja, jij ziet niet 1 mogelijkheid, maar een heleboel.”

Dat klopt en dat vind ik fijn, hoewel het mij zeker ook wel eens vermoeid. Want als je een heleboel mogelijkheden ziet maakt het je ook wel eens onzeker, want welke kleur is dan goed? Het antwoord is niet zwart-wit heb ik geleerd. 😜

Maar op weg naar huis van de winkel zie ik opeens recht voor mij een regenboog. En direct komt de gedachte op wat is het toch mooi om deze te mogen zien, een regenboog zou veel saaier zijn in 1 kleur. Laat mij maar lekker al die verschillende kleuren zien! 😊

#Op de foto staan Jack en Evelieke. Ze staan naast een vaas vol dahlia’s waarover mijn zoontje gisteren zei; “Al die bloemen zijn zo verschillend van kleur, als je ze los ziet, zou je niet denken dat ze samen zo mooi zouden staan!” 🌸🏵💮🌹🌺🌼

En zo is het…..❤

Ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!😉

Als ik bij het gebouw van de fysio aankom staat er een wat oudere man voor de deur. Hij staat te roken en volgt ons met zijn ogen.

Ik weet zeker dat hij iets gaat zeggen tegen ons als we dichterbij komen. En ja hoor. Als we passeren zegt hij; Zooooo en wat is dat voor een schoonheid ? Met zijn hoofd knikkend naar Anoki.

Ik doe overdreven mijn eigen haar goed en zeg lachend, ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!

De man begint ook te lachen en zegt; Jullie zien er allebei goed uit!

Voor hij nog meer kan zeggen, loop ik door, maar hij roept mij nog na; leuke reactie!

Ik glimlach, want dit was idd een luchtige oplossing in het kader van het feit dat we zo vaak worden aangesproken. Het lukt me niet altijd om hier positief op te reageren, maar deze hebben we in de pocket! 😂

Anoki op familiebezoek

Anokienfam (2)

IMG_2988

Deze week iets heel bijzonders gedaan met Anoki, we zijn een deel van zijn familie op gaan zoeken in Duitsland. Anoki is geboren is op Mallorca en heeft daar de eerste 8 maanden van zijn leven gewoond, totdat ik hem kwam halen. Zijn fokker is recent terug gegaan naar haar geboorteland, Duitsland. Dit maakte het voor ons mogelijk om de fokker wat makkelijk op te bezoeken.

Ook wonen er in Duitsland een aantal broertjes en een zusje van Anoki. Toevallig hadden we allen nog vakantie. Tijd voor een echte family-meeting dus!!!

In Duitsland zijn de regels over het loslopen in de stad veel strenger dan in Nederland, wat ik als heel fijn ervaarde. We hadden daarom afgesproken op een privé terrein van iemand, waar de honden wel in alle rust los konden en met elkaar konden spelen.

Toen wij aankwamen waren de andere honden er al; Oma, papa, mama, 2 broertjes en een zusje. Anoki reageerde vrij rustig op zijn familie in het begin, Toen hij wat drukker werd, corrigeerde zijn moeder hem kort en dat accepteerde hij meteen. Ik had zelf het idee dat hij zijn zusjes en broertjes het leukst vond om te zien en even probeerde hij ze te verleiden achter hem aan te rennen, want dat vind hij toch wel het leukste spelletje.

Daarna hebben we nog een wandeling gemaakt, mooi om te zien hoe de familie met elkaar dezelfde rustige energie kunnen uitstralen.

Voor mij was het ook goed om de familie eens goed te bekijken, Anoki was van deze familie leden toch echt de grootste en wel erg goed gelukt qua schoonheid (ik vind hem gewoon de allermooiste 🙂 ). Qua gedrag en hoe ze zich bewegen vond ik het ook gaaf om te zien hoe veel weg ze van elkaar hebben.

En hoewel Anoki het best leuk vond om zijn familie weer even terug te zien, hij bleef mij strak in de gaten houden. Het was net of hij zei; 1 ding Natasja, straks ga ik gewoon weer met jou mee, ik hoor bij jou nu !

 

  • Kunnen jullie op de foto zien, wie Anoki is? En zijn vader en moeder?