Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

In een paar uur dopjes inzamelen vanuit heel de wereld

7 september j.l. vond er een internationale Airline Roadrace plaats in Amstelveen bij het hoofdkantoor van de KLM.
De organisatie kwam met het idee om doppen voor Bultersmekke Assistancedogs in te zamelen tijdens deze run. Er werden namelijk bij de finish waterflesjes uitgedeeld en de dopjes van die flesjes mochten wij dan weer hebben. Waarbij de opbrengst daarvan naar de opleiding gaat voor cursisten die niet in aanmerking komen voor een vergoeding van hun assistentiehond.

Door heel Nederland worden al jaren dopjes gespaard door gedreven vrijwilligers, zo is er al 132.000 kilo aan dopjes bij elkaar gespaard.
Als ambassadeur van de Stichting Bultersmekke Assisitancedogs mocht ik tijdens dit evenement aanwezig zijn met Anoki. Zo konden we iedereen laten zien, waar de dopjes voor gespaard worden.

Het was heel druk, zo ongeveer 3000 runners! Das best veel, maar het was ook ontzettend goed georganiseerd door heel veel enthousiaste en betrokken vrijwilligers.
Wat ik heel erg indrukwekkend vond, was toen we er net waren, er iemand naar ons toe kwam en ons een zakje doppen overhandigde. Ze had ze gespaard voor ons in Dubai (!!!) en nu meegenomen in haar koffer om aan ons persoonlijk te overhandigen. Hoe gaaf is dat ?! En zij bleek niet de enige te zijn die dat had gedaan, binnen een paar uur kregen we zakjes met dopjes van over heel de wereld !

Het hele team aan vrijwilligers van Bultersmekke Assistancedogs heeft die dag heel veel mensen gesproken en uitleg gegeven over assistentiehonden en natuurlijk over het sparen van de dopjes.
Telkens weer was ik verbaasd over hoeveel betrokkenheid er was vanuit heel de wereld, Mexico, Amerika, Zwitserland en ga zo maar door. Het team van Canada kwam nog met een verrassing langs, zij hadden als team ook geld ingezameld voor Bultersmekke Assistancedogs. Trots kwamen ze het ons brengen en even werd het stil bij de stand en werden er wat tranen weg gepinkt want hoe lief was deze spontane gulle gift.

Het andere gave aan dit evenement was dat het zo simpel was, je hebt een waterflesje gekregen, wat je anders gewoon weg zou gooien als je het leeg hebt gedronken. Nu draai je het dopje eraf, gooit het in een speciale verzamelbak en dat is het enige wat je hoeft te doen om een goed doel te helpen. De kracht zit hem vaak in de eenvoud, zo ook hier. Voor mij was het het gevoel dat zoveel mensen uit zoveel landen daarmee bezig waren, als was het maar heel even, hartverwarmend en maakte mij nog sterker om dit soort acties te ondersteunen met onze aanwezigheid en ons verhaal te vertellen.

Trots zijn we dus ook even met de CEO van KLM op de foto geweest. En kreeg Anoki ook een prachtige medaille. Goed bezig KLM (en al de andere aanwezige airlines). Ik hoop dat we ook in de toekomst nog vele dopjes van jullie mogen ontvangen of even in jullie gedachten zijn. Dank jullie wel!❤🙏

Aangeleerd of aangeboren?

Gisteren was ik met de kittens aan het spelen en zat ik op de grond.

Na een tijdje kreeg ik flink pijn in mijn rug. Anoki lag al tegen me aan voordat ik goed en wel op de grond lag.

Ik hoef hem op zo’n moment niet te roepen of een commando te geven. Hij doet dit uit zichzelf.

Doordat hij tegen me aan ligt, voel ik me prettiger, veiliger en het werkt ontspannend.

Ondertussen kroop er een kitten, Sunny, bovenop mij, zie ook de foto die mijn zoontje maakte.

Waarom Sunny zo ging liggen blijft natuurlijk gissen. Maar als je nadenkt over aangeboren en aangeleerd gedrag is dit wel een mooie. Zou hij Anoki zijn gedrag kopiëren? Vond hij het op dat moment gewoon een fijn plekje? Of zou hij hebben aangevoeld dat het voor mij heel fijn was?

Het maakte mij op dat moment in ieder geval heel gelukkig en de pijn zakte snel. Dubbel geluk❤🐕🐈❤

Als het “iets” anders verloopt dan gepland…

Als het “iets” anders verloopt dan gepland, dan is het in ieder geval niet saai, zegt een lieve vriendin tegen mij als ze naast me zit terwijl ik in een Spaans ziekenhuis bed lig.

Tja, dat is waar, maar hier had ik toch niet op gerekend. Vorige week vertrok ik enthousiast naar Spanje om in de Sierra Nevada een trektocht te houden te paard. Alles verliep goed, de locatie was mooi, de mensen vriendelijk en op de 2e dag hebben we onze eerste rit gemaakt met de paardjes. Ik vond het fantastisch, was zwaar onder de indruk van mijn paardje die feilloos de bergen kon afdalen en stijgen. Ze hield rekening met mij en het uitzicht was telkens fenominaal. Ik genoot van de 4 sterke benen die mij moeiteloos overal brachten. Na de rit was ik wel moe, beetje hoofdpijn, maar ik kon heerlijk uitrusten en verheugde me al op de rit van de volgende dag.

In de avond ging het echter mis, ik kreeg steeds meer hoofdpijn en moest ontzettend overgeven. En dit werd erger en erger. Ik heb ooit eerder zo’n zware migraine aanval gehad en wist dat dit niet vanzelf over zou gaan. In overleg werd ik naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. Daar konden ze me echter niet de medicijnen geven die ik nodig had, dus werd ik per ambulance naar een groter ziekenhuis gebracht.

Daar heeft een hele lieve vriendin in het spaans, engels en met veel geduld geprobeerd uit te leggen wat er met mij aan de hand was en welke medicijnen ik wel en niet mocht en heeft me geen moment alleen gelaten. In dat ziekenhuis ging het echter wel iets anders dan we in Nederland gewend zijn. We kunnen daar nog een heel boek over schrijven😳

Uiteindelijk kreeg ik infusen met vocht, sterke morfine en kreeg ik wat zuurstof. Hierdoor ging het langzaam ietsjes beter en kon ik het ziekenhuis weer uit. Om een lang verhaal kort te houden zijn we daarna gaan kijken wanneer ik weer terug kon vliegen naar Nederland. Gelukkig kon dat snel en ging dat goed.

In overleg met de huisarts gestart met andere medicijnen en gelukkig gaat het elke dag nu een stukje beter. Het is natuurlijk onwijs K@#! dat het zo gelopen is, dat het wel een hele korte vakantie werd, maar saai was het zeker niet😉. Op naar het volgende avontuur😎.

Welzijn voor dieren? Of gaat het over verbinding?

Afgelopen dinsdag was ik uitgenodigd door de raad voor dierenaangelegenheden om mijn mening te geven over het rapport over dierondersteunende interventies. De raad geeft advies aan de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV).

De hoofdboodschap van het rapport klonk als volgt. De sector waarin hulpdieren worden ingezet om mensen met een beperking te helpen moet worden geprofessionaliseerd. Dat is nodig om het welzijn van de betrokken dieren te waarborgen.

Ik vond het gaaf dat ik vanuit mijn functie als ambassadeur van Bultersmekke assistancedogs was uitgenodigd.

Het rapport noemt ook zorgboerderijen, hè wat leuk, die heb ik ook gehad😉.

En het rapport gaat over organisaties die met dieren instellingen bezoeken, de zogenaamde aai-dieren. Hé, wat leuk, ik heb nu een Stichting (PowerAnimals) die o.a. bezoeken doet met dieren.

Ik kreeg het rapport iets eerder toegestuurd, zodat ik me kon voorbereiden om tijdens de presentatie hier iets over te kunnen zeggen.

En er viel zeker iets over te zeggen, heel veel zelfs. Maar wilde ik dat wel?

Het rapport was zeker niet alleen zonneschijn en mijn hoofd raakte vol van alle bezwaren die er mogelijk zouden kunnen zijn bij het inzetten van dieren. In dezelfde dagen las ik op internet de recensies over een documentaire over hulphonden die recent was verschenen. En mijn hoofd raakte nog voller met allerlei donkere wolken, die niet van mij waren.

Ik besloot alles even opzij te leggen en eens rustig na te denken over het welzijn van dieren.

De verbinding tussen mens en dier is er altijd al geweest, het is iets heel natuurlijks. Het is voor mij ook essentieel. Ik kan me een leven zonder dieren niet voorstellen. Maar eigenlijk geld het voor iedereen, want is een mens ook niet een dier? Of zeg ik dan iets raars😂?

Gaat het in het leven op deze wereld niet altijd om liefde en respect naar elkaar? Wereldvrede? Een mooie wereld voor iedereen, vrij van honger, oorlog, ziektes, ga zo maar door. Wij mensen, willen een liefdevolle verbinding met elkaar, die hebben we zelfs nodig voor ons eigen welzijn. Wat is er anders in de verbinding die we met dieren hebben? In mijn ogen niks! Indien we respectvol samenwerken met elkaar, kunnen mens en dier heel goed rekening houden met elkaars welzijn en kunnen we ons beide ontwikkelen in de zorg voor elkaar.

Dat was de boodschap die ik naar aanleiding van het rapport van de raad wilde meegeven. Op het moment van de presentatie werd ik toch een beetje in de war gebracht door de spanningen die er waren rondom het rapport. Toch hoop ik dat ik mijn boodschap duidelijk genoeg heb kunnen overbrengen en heb kunnen laten zien in de respectvolle samenwerking die Anoki en ik ook op dat moment zeker hadden.

Natuurlijk draagt professionalisering ook bij aan het welzijn van hulpdieren, maar laten we alsjeblieft bij het begin beginnen…..❤

Samen initiatief nemen

Het mooiste van Anoki vind ik de samenwerking die we hebben. Dit houd in dat soms ik het initiatief neem en soms Anoki, en natuurlijk ook samen. Anoki houd mij heel goed in de gaten, maar ik hem ook. Zoals ik verwacht dat hij naar mij luistert, luister ik ook naar hem. Hier wat voorbeelden van gisteren.

Bij de fysio gaf Anoki een paar keer aan dat er iets was. Hij tikt me dan aan met zijn neus. Hij deed dit ook bij de fysiotherapeut. Ik kwam er niet direct uit wat er was, maar besloot wel rustiger aan te doen dan normaal. Toch bleef hij onrustig en ik besloot een stukje te filmen. Terwijl ik dat deed loopt Anoki naar de plek waar mijn sleutels liggen, pakt ze en geeft ze aan mij met een blik; We gaan naar huis! Hoe duidelijk kan hij nog meer zijn? Ik besluit te luisteren en we gaan naar huis. Tijdens het terug lopen merk ik dat ik een beetje duizelig word, goed op tijd gestopt dus! Dank je wel, Anoki.

In de middag gaan we naar de sporthal, mijn oudste zoon krijgt een inenting. We staan in de rij te wachten en Anoki staat rustig naast mijn rolstoel. Op het moment dat mijn zoon aan de beurt is voor zijn prik, stapt hij van mij weg en gaat dicht tegen mijn zoon aan zitten terwijl hij geprikt wordt. Mijn zoon aait Anoki, ontspant en het prikken is snel klaar. We stappen op en Anoki voegt zich weer moeiteloos naast mij. Wauw dat was nog eens een mooie actie! En ik vertel Anoki dat hij dat geweldig heeft gedaan.

We gaan nog even naar het winkelcentrum en ik verbaas me toch weer over hoeveel opmerkingen wij binnen 10 minuten naar ons hoofd krijgen geslingerd. Natuurlijk is er veelal lief bedoeld, maar het is wel heel veel en ongevraagd. Samen doen we alsof we doof zijn en met mijn zoon lach ik om de grappige opmerkingen die uiteraard over LASSIE gaan.

Als we het winkelcentrum uit willen blokkeert een groep jongeren de doorgang, ze zijn wat luidruchtig toch besluit ik er gewoon doorheen te rijden. Anoki reageert niet op de jongeren die van alles beginnen te roepen, ik reageer ook niet, maar we stralen wel wat uit. Even aan de kant jongens, stoer doen, doe je maar naar iemand anders, wij rijden hier gewoon langs! En zonder verder woorden te gebruiken, wijkt de groep uiteen en kunnen we erlangs.

In de auto realiseer ik me dat ik dit een paar jaar geleden niet zo gedaan had. Samen kunnen we nu zo’n situatie prima aan! Waarbij we wisselend initiatief nemen en respect hebben voor elkaar.❤

Proefslapen in een vakantiepark met aangepaste villa’s

Afgelopen weekend mochten we komen proefslapen in villapark Ehzerburg. Het is een vakantiepark met aangepaste villa’s.

We mochten echter al komen proefslapen en dat vonden we natuurlijk super leuk. Eenmaal aangekomen bleek dat wij de eerste waren die officieel kwamen inchecken en kwamen slapen. Het park is nog deels in aanbouw, maar onze villa was al klaar. Het groen om de huisjes moest wel nog even groeien😉

We voelden ons vereerd dat we de villa mochten uitproberen en dat ook onze honden welkom waren. De villa is lekker modern ingericht en met de elektrische rolstoel ook goed toegankelijk. Er zijn nog wel kleine aandachtspuntjes, maar ik weet zeker dat hier nog aan gewerkt gaat worden. Het huisje mag dan aangepast zijn, maar ziet er door het kleur gebruik en de materialen huiselijk uit.

De sfeer op het park was heel gemoedelijk er kwamen in de andere villa’s ook mensen proefslapen en dan is het natuurlijk leuk om even met elkaar te kletsen over hoe de huisjes bevallen.

De omgeving van het park is heel mooi en groen. Er liggen hele leuke fiets paden door de weilanden heen, die ook te doen zijn met een elektrische rolstoel. Het bos aan de zijkant van het park is ook sprookjesachtig mooi. Anoki en Jimmy vonden het ook super.

Het park is echt een aanrader, wij vonden het heel gezellig en we gaan er graag nog eens terug!

Anoki en de drugshandel

Toen we een tijdje geleden op vakantie waren in Spanje viel het me mee hoe snel Anoki zich aanpaste. We hadden een groot huis gehuurd samen met vrienden. Anoki was met deze groep vrienden wel bekend maar op deze plek en deze samenstelling waren we zo nog niet eerder op reis geweest. Maar Anoki is volwassen geworden en vind snel zijn rust. Hij bestudeerde de eerste dagen hoe onze vakantie huisgenoten zich gedroegen en accepteerde de nieuwe situatie moeiteloos.

Het huis had meerdere terrassen en een tuin. De tuin lag aan de straatkant, waar meerdere woningen stonden en redelijk wat verkeer doorheen ging. Het viel al snel op dat Anoki op bepaalde auto’s reageerde. Ik stoorde mij er een beetje aan omdat ik er niet van hou als hij gaat blaffen. Maar ook schoot door mijn hoofd. Als hij blaft heeft hij daar een reden voor, ook al is die voor mij niet altijd duidelijk.

Halverwege de vakantie kregen we op een avond bezoek van de Spaanse politie. Ik schrok er zelf een beetje van want ik dacht dat Anoki wel zou reageren. Maar dat deed hij niet. De politie maakte duidelijk dat ze iemand zochten maar wij herkende de naam niet die ze noemden en gelukkig lieten ze het daarbij en vertrokken weer. Anoki bleef verder rustig, dus ik vertrouwde er ook op dat we geen ongewenste bezoeker hadden op ons terrein. Toch wel fijn zo’n “waakhond”. 😉

Niks aan het handje dus…..maar Anoki bleef wel regelmatig aanslaan als er auto’s stopte bij het huis aan de overkant.

Ik besloot eens te kijken wat er gebeurde bij het huis en zag dat er pakketjes over de schutting werden gegooid. En langzaam begon bij mij het kwartje te vallen.

In de raamopening van het huis aan de overkant zat ook elke middag een oude dame. Ze zwaaide altijd naar mij en probeerde een praatje te maken. Mijn Spaans is echter waardeloos, maar de oude dame liet zich daardoor niet uit het veld slaan en maakte met gebaren toch telkens een “praatje” met mij. Ik vond het leuk en zwaaide en gebaarde terug.

Op een nacht lag ik wakker en hoorde ik de hele nacht door auto’s stoppen en weer wegrijden bij het huis aan de overkant. Toch wel heel vreemd…

Aan het einde van de vakantie spraken we de “klusjesman” van ons vakantiehuis. We konden het niet laten en vroegen voorzichtig of hij wist waarom er zoveel auto verkeer was in de straat die pakketjes afleverden. Hij voelde zich er zichtbaar ongemakkelijk bij, maar vertelde dat het een drugspand was en dat er verhandelt werd. Ik schoot in de lach! Dat was het dus! Al die auto’s dat waren dealers en gebruikers geweest, we hadden gewoon een drugspand aan de overkant van ons vakantiehuis. En de oude dame, die hield toezicht vanuit het raam, ze was een heuse “drugsbarones”.

Onderweg naar huis, realiseerde ik me dat ik regelmatig het grapje gebruik dat Anoki eerst drugsopsporingshond is geweest voor hij hulphond werd. (dit zeg ik als hij zijn lange neus in een tas oid steekt) Maar nu bleek dus, dat hij keurig had aangegeven dat die auto’s in de straat niet pluis waren. Misschien zat er in mijn grapje, toch (onbewust) een kern van waarheid. Ik zeg, goed gedaan Anoki, we houden het “grapje” er gewoon in!