Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

Zoek telefoon!

Zoek telefoon! En daar gaat Anoki op zoek waar ik mijn telefoon heb gelaten. Tijdens het zoeken gebruikt hij zijn geheugen, geur en zicht. Ik heb het Anoki geleerd zodat hij mijn telefoon kan opzoeken en brengen als ik gevallen ben, zie als voorbeeld de foto.

Het is een vaardigheid die we steeds verder hebben uitgebreid. Eerst makkelijke plekken zoeken in zicht, daarna is de telefoon niet zichtbaar verstopt enzovoort.

Wat we nog niet vaak geoefend hadden was het opzoeken van de telefoon in een andere ruimte dan waar ik was. Anoki moet dan zelf bedenken dat als de telefoon niet ligt in de ruimte waar ik ben, hij dan verder zoekt in een andere ruimte. Geen eenvoudige opgave.

Vanochtend was ik in de badkamer en vroeg Anoki mijn telefoon te zoeken. Hij keek even rond in de badkamer maar geen telefoon. Ik vroeg hem nogmaals de telefoon op te zoeken en moedigde hem een klein beetje aan, hij keek even bij de traplift in de gang en ging toen de slaapkamer in. Ik hoorde wat gerommel en jaaaaaaaa daar kwam hij aan met de telefoon.

Ik trots en hij trots!!!! Ik prees hem de hemel in en het staartje bleef maar heen en weer gaan van enthousiasme. Goed gedaan, Anoki!!!

Trek je niks aan van wat anderen zeggen….

 

Trek je niks aan van wat anderen zeggen…… ik hoor het mezelf ook weleens tegen iemand anders zeggen. Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan. Zo zijn er echt wel dingen waar ik me wel aantrek van wat anderen ervan zeggen, gelukkig ook een hoop dingen waar ik dat stukken minder mee heb.

Zo was ik een tijd geleden op zoek naar een mobiliteitstuig, dit is een tuig wat je kunt gebruiken als hulpmiddel bij het lopen met je hond. In Amerika redelijk bekend, in Nederland nog niet echt. Tijdens mijn zoektocht kwam ik vooral veel mensen tegen die er een negatieve mening over hadden (het zou zielig zijn, te zwaar, slecht voor de hond, terwijl ze dit tuig niet gebruikten of gezien hadden). Dit maakte mij onzeker, waardoor ik steeds minder vragen durfde te stellen over dit soort tuigen en het gebruik ervan. Toch ben ik door gaan zoeken en andere mensen gevraagd mee te denken, waaronder een zadelmaker, mijn fysiotherapeut en mijn hulphondentrainer.

Samen hebben we gekeken wat werkt en of het oké is voor Anoki en voor mij. Het tuig heeft een rechtopstaande beugel, deze is bedoeld om meer zekerheid te geven tijdens het lopen voor mij. Niet om op te leunen/steunen, maar je kunt het zien als iemand die je hand vast houd, waardoor je je wat zekerder/stabieler voelt. Ik gebruik het tuig om toch kleine stukjes te kunnen blijven lopen, want het is super fijn om dat stukje mobiliteit te behouden (lees maximaal 10 minuten lopen). Anoki laat zien dat hij absoluut geen hinder ondervind van het tuig en kan mij er goed mee begeleiden.

Nu gebruik ik al een tijd een mobiliteitstuig en heb ik er nu ook een uit Italië (zie ook de foto’s). Toch durfde ik er nog niet echt voor uit te komen dat ik zo’n tuig gebruik. Bang voor commentaar of goed bedoelde opmerkingen die mij dan toch weer onzeker maken. Maar dat vind ik stom, ik vind het zonde dat ik dit niet kan laten zien aan anderen mensen. Mensen die er misschien ook naar op zoek zijn of er onzeker over zijn. Dus ik gooi het met dit blog de wereld in, ik gebruik een mobiliteitstuig…… en het kan mij niks schelen wat anderen mensen ervan zeggen…..of toch wel 😉

 

 

Welke kleur zie jij?

Afgelopen week hadden we bij ons thuis vele gesprekken over kleuren, dit in het kader van gebeurtenissen op school. Kleuren in de zin van petjes en hoofddoekjes of op een andere manier er zichtbaar anders uitzien.

Ik vind het een moeilijke discussie vooral omdat ik bijna nooit 1 kleur zie, maar vaak een heleboel. Ik krijg vaak als feedback; “Natasja, jij ziet niet 1 mogelijkheid, maar een heleboel.”

Dat klopt en dat vind ik fijn, hoewel het mij zeker ook wel eens vermoeid. Want als je een heleboel mogelijkheden ziet maakt het je ook wel eens onzeker, want welke kleur is dan goed? Het antwoord is niet zwart-wit heb ik geleerd. 😜

Maar op weg naar huis van de winkel zie ik opeens recht voor mij een regenboog. En direct komt de gedachte op wat is het toch mooi om deze te mogen zien, een regenboog zou veel saaier zijn in 1 kleur. Laat mij maar lekker al die verschillende kleuren zien! 😊

#Op de foto staan Jack en Evelieke. Ze staan naast een vaas vol dahlia’s waarover mijn zoontje gisteren zei; “Al die bloemen zijn zo verschillend van kleur, als je ze los ziet, zou je niet denken dat ze samen zo mooi zouden staan!” 🌸🏵💮🌹🌺🌼

En zo is het…..❤

Ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!😉

Als ik bij het gebouw van de fysio aankom staat er een wat oudere man voor de deur. Hij staat te roken en volgt ons met zijn ogen.

Ik weet zeker dat hij iets gaat zeggen tegen ons als we dichterbij komen. En ja hoor. Als we passeren zegt hij; Zooooo en wat is dat voor een schoonheid ? Met zijn hoofd knikkend naar Anoki.

Ik doe overdreven mijn eigen haar goed en zeg lachend, ja, ik zie er goed uit hè vandaag?!

De man begint ook te lachen en zegt; Jullie zien er allebei goed uit!

Voor hij nog meer kan zeggen, loop ik door, maar hij roept mij nog na; leuke reactie!

Ik glimlach, want dit was idd een luchtige oplossing in het kader van het feit dat we zo vaak worden aangesproken. Het lukt me niet altijd om hier positief op te reageren, maar deze hebben we in de pocket! 😂

Anoki op familiebezoek

Anokienfam (2)

IMG_2988

Deze week iets heel bijzonders gedaan met Anoki, we zijn een deel van zijn familie op gaan zoeken in Duitsland. Anoki is geboren is op Mallorca en heeft daar de eerste 8 maanden van zijn leven gewoond, totdat ik hem kwam halen. Zijn fokker is recent terug gegaan naar haar geboorteland, Duitsland. Dit maakte het voor ons mogelijk om de fokker wat makkelijk op te bezoeken.

Ook wonen er in Duitsland een aantal broertjes en een zusje van Anoki. Toevallig hadden we allen nog vakantie. Tijd voor een echte family-meeting dus!!!

In Duitsland zijn de regels over het loslopen in de stad veel strenger dan in Nederland, wat ik als heel fijn ervaarde. We hadden daarom afgesproken op een privé terrein van iemand, waar de honden wel in alle rust los konden en met elkaar konden spelen.

Toen wij aankwamen waren de andere honden er al; Oma, papa, mama, 2 broertjes en een zusje. Anoki reageerde vrij rustig op zijn familie in het begin, Toen hij wat drukker werd, corrigeerde zijn moeder hem kort en dat accepteerde hij meteen. Ik had zelf het idee dat hij zijn zusjes en broertjes het leukst vond om te zien en even probeerde hij ze te verleiden achter hem aan te rennen, want dat vind hij toch wel het leukste spelletje.

Daarna hebben we nog een wandeling gemaakt, mooi om te zien hoe de familie met elkaar dezelfde rustige energie kunnen uitstralen.

Voor mij was het ook goed om de familie eens goed te bekijken, Anoki was van deze familie leden toch echt de grootste en wel erg goed gelukt qua schoonheid (ik vind hem gewoon de allermooiste 🙂 ). Qua gedrag en hoe ze zich bewegen vond ik het ook gaaf om te zien hoe veel weg ze van elkaar hebben.

En hoewel Anoki het best leuk vond om zijn familie weer even terug te zien, hij bleef mij strak in de gaten houden. Het was net of hij zei; 1 ding Natasja, straks ga ik gewoon weer met jou mee, ik hoor bij jou nu !

 

  • Kunnen jullie op de foto zien, wie Anoki is? En zijn vader en moeder?

Voelt jouw dier ook niks?

De titel van dit blog heb ik express even prikkelend neergezet. Dit komt eigenlijk door een aantal dierenarts bezoeken met mijn dieren voor reguliere onderzoeken en inentingen. En door deze bezoeken ernstig geprikkeld werd.

Ik ben erg gek op mijn dieren, dat weten de meeste mensen die mij kennen al. Ik heb zelf ook het idee dat ik niet overdreven betuttelend met ze om ga en best een realistische kijk heb hierover. Mijn dierenhart is echter wel groot en ik probeer me vaak te verplaatsen in de situatie van het dier.

Zo ook als we naar de dierenarts gaan. Elk dier dat ik heb (gehad) reageerd anders op een bezoekje aan de dierenartspraktijk. Jimmy (de poedel) gaat al op de rem voordat we überhaupt binnen zijn, Evelieke (de noorse boskat) vind het een fatastisch uitstapje en loopt los de behandelruimte binnen en andere, zoals bv Anoki (de schotse collie) laten het meer over zich heen komen en laten alle onderzoeken toe zonder al te veel stress.

Om het verloop en de stress van zo’n bezoekje te beperken, vertel ik mijn dieren altijd kort en hard op wat er gaat gebeuren. Niet met een overdreven hoog stemmetje of in baby-taal. Maar gewoon; Je gaat nu even op de weegschaal, dit doet geen pijn. wel graag even stil zitten….. heel goed, je bent klaar. Goed gedaan. Of Je krijgt nu een prik, in je rechter bil, dit kan zeer doen. Ik blijf in de buurt. <prik> Dit was de prik, kom maar even bij mij, dat deed vast pijn,nu ben je klaar.

Geen elle lange verhalen, of drama, maar ik probeer wel zoveel mogelijk voorspelbaarheid te creëren voor het dier. Al ben ik me er van bewust dat ze niet alles letterlijk snappen wat ik vertel, ik ben er van overtuigd dat het onderzoek zo beter verloopt en het voor het dier fijner is. Toch kreeg ik de laatste paar keren wat commentaar hierover van de dienstdoende dierenartsen. Ik kreeg opmerkingen als van: Je dier voelt er niks van, die is alleen maar bezig met het koekje wat hij straks krijgt. Of je dier snapt het toch niet en is het allang weer vergeten.

Waarop ik een keer gezegd heb tegen een dierenarts, de volgende keer neem ik een stukje chocola voor je mee, dat hou ik dan voor je neus en ondertussen jas ik dan een injectienaald in je bil, kijken of je dan ook niks voelt en alleen maar aan de chocola kan denken!

Hij kon er om lachen maar toch vraag ik me af hoe het komt dat er zo weinig mee gedaan wordt? We weten toch ondertussen allemaal wel dat dieren gevoel hebben en andere emoties? Voelt je dier tijdens een bezoekje aan de dierenarts dan opeens niks? Dit is geen oordeel naar de dierenartsen toe, maar gewoon oprechte verbazing, hoe kan het? Dat er aan de ene kant allerlei wetenschappelijk onderzoek gedaan wordt naar emoties en inteligentie bij dieren en dat we er op een ander moment totaal overheen stappen? Ik vraag het me gewoon oprecht af.

Want toen kleine Loek (kitten) begon te schreeuwen toen hij zijn chip ingebracht kreeg met een grote holle naald, toen kreeg hij van mij groot gelijk. Dat doet ook zeer en dat mag je laten horen ook, en dat ben je dus niet 30 sec na het inbrengen vergeten……..of wel?

Thee drinken met je konijn :-)

Ik vind het leuk om met honden te trainen, maar ook met paarden, katten, konijnen, cavia’s, tamme ratjes etc. Waarom? Gewoon omdat ik het leuk vind om samen met dieren te zijn en te kijken wat ze leuk vinden. Niet omdat ik een circus wil starten zoals we dat wel eens gekscherend noemen, maar eigenlijk gaat het om totaal iets anders!

Ik weet ook niet of het echt trainen is. Het is meer dat je verbinding maakt met elkaar. Ik probeerde dat laatst aan iemand uit te leggen.

Er is geen specifiek stappenplan dat je moet volgen. Er is eigenlijk maar 1 ding heel belangrijk en dat is verbinding of wel connectie maken met elkaar.

Het is een beetje zoals samen een kopje thee drinken. Je zet 2 koppen thee, bied het de ander aan, en dan gebeurt er iets….de ander neemt het aan, laat het staan, of laat het kopje vallen, of drinkt het snel op, of…. er zijn nog tig mogelijkheden waar ik je nu niet mee zal vermoeien. Het leuke is, er gebeurt sowieso iets. Daar vanuit kun je een gesprek beginnen, bv wat gezellig om samen thee te drinken, waarom pak je de thee niet, wat drink je snel, enzovoort. Ook kan het totaal niet over de thee gaan maar bv over hoe was je dag of hoe voel je je?

Je kunt het gesprek sturen of volledig open laten. Je kunt nieuwe thee zetten of koekjes en taartjes erbij pakken. De mogelijkheden zijn weer eindeloos. Je kunt ook opstaan en weg gaan.

Soms is de connectie die je met een dier kan maken sterk en kun je van daaruit een gesprek voeren, je kunt dit ook trainen noemen 😉 Dit kan op veel manieren. Ik vind het zelf altijd leuk om van de vele trainingsmethodes die er zijn een stukje eruit te halen wat in die situatie past. Eigenlijk is het de connectie die bepaald hoe ik en het dier iets samen doen.

Voor mij staan de “circus-kunstjes” niet op de voorgrond, dat is wel wat je vaak ziet in (ook mijn) filmpjes op fb. Je zou kunnen zeggen dat de kunstjes een vertaling zijn van de connectie die je met elkaar maakt. Gaaf toch?