Het avontuur kan beginnen. ..

received_10208293836837858.jpegLaatst zei iemand tegen mij; Natas 1 ding is zeker jouw leven is nooit saai! Ik moest lachen omdat het zo waar is. Ik heb geen saai leven en over een stukje van dit leven wil ik graag bloggen.

Deze blogs gaan onder andere over mijn zoektocht naar een hulphond en de financiering van de opleiding en alles wat ik op deze zoektocht en in mijn dagelijks leven nog meer mee ga maken.

De blogs zijn bedoeld voor mezelf om de avonturen iets overzichtelijker te krijgen en dat ik makkelijk terug kan zoeken, hoe het nu ook al weer zat……

Vind je het leuk om mijn avonturen te volgen? Altijd welkom.

Het avontuur gaat beginnen. …lees het en beleef het met me mee….

Advertenties

Welzijn voor dieren? Of gaat het over verbinding?

Afgelopen dinsdag was ik uitgenodigd door de raad voor dierenaangelegenheden om mijn mening te geven over het rapport over dierondersteunende interventies. De raad geeft advies aan de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV).

De hoofdboodschap van het rapport klonk als volgt. De sector waarin hulpdieren worden ingezet om mensen met een beperking te helpen moet worden geprofessionaliseerd. Dat is nodig om het welzijn van de betrokken dieren te waarborgen.

Ik vond het gaaf dat ik vanuit mijn functie als ambassadeur van Bultersmekke assistancedogs was uitgenodigd.

Het rapport noemt ook zorgboerderijen, hè wat leuk, die heb ik ook gehad😉.

En het rapport gaat over organisaties die met dieren instellingen bezoeken, de zogenaamde aai-dieren. Hé, wat leuk, ik heb nu een Stichting (PowerAnimals) die o.a. bezoeken doet met dieren.

Ik kreeg het rapport iets eerder toegestuurd, zodat ik me kon voorbereiden om tijdens de presentatie hier iets over te kunnen zeggen.

En er viel zeker iets over te zeggen, heel veel zelfs. Maar wilde ik dat wel?

Het rapport was zeker niet alleen zonneschijn en mijn hoofd raakte vol van alle bezwaren die er mogelijk zouden kunnen zijn bij het inzetten van dieren. In dezelfde dagen las ik op internet de recensies over een documentaire over hulphonden die recent was verschenen. En mijn hoofd raakte nog voller met allerlei donkere wolken, die niet van mij waren.

Ik besloot alles even opzij te leggen en eens rustig na te denken over het welzijn van dieren.

De verbinding tussen mens en dier is er altijd al geweest, het is iets heel natuurlijks. Het is voor mij ook essentieel. Ik kan me een leven zonder dieren niet voorstellen. Maar eigenlijk geld het voor iedereen, want is een mens ook niet een dier? Of zeg ik dan iets raars😂?

Gaat het in het leven op deze wereld niet altijd om liefde en respect naar elkaar? Wereldvrede? Een mooie wereld voor iedereen, vrij van honger, oorlog, ziektes, ga zo maar door. Wij mensen, willen een liefdevolle verbinding met elkaar, die hebben we zelfs nodig voor ons eigen welzijn. Wat is er anders in de verbinding die we met dieren hebben? In mijn ogen niks! Indien we respectvol samenwerken met elkaar, kunnen mens en dier heel goed rekening houden met elkaars welzijn en kunnen we ons beide ontwikkelen in de zorg voor elkaar.

Dat was de boodschap die ik naar aanleiding van het rapport van de raad wilde meegeven. Op het moment van de presentatie werd ik toch een beetje in de war gebracht door de spanningen die er waren rondom het rapport. Toch hoop ik dat ik mijn boodschap duidelijk genoeg heb kunnen overbrengen en heb kunnen laten zien in de respectvolle samenwerking die Anoki en ik ook op dat moment zeker hadden.

Natuurlijk draagt professionalisering ook bij aan het welzijn van hulpdieren, maar laten we alsjeblieft bij het begin beginnen…..❤

Samen initiatief nemen

Het mooiste van Anoki vind ik de samenwerking die we hebben. Dit houd in dat soms ik het initiatief neem en soms Anoki, en natuurlijk ook samen. Anoki houd mij heel goed in de gaten, maar ik hem ook. Zoals ik verwacht dat hij naar mij luistert, luister ik ook naar hem. Hier wat voorbeelden van gisteren.

Bij de fysio gaf Anoki een paar keer aan dat er iets was. Hij tikt me dan aan met zijn neus. Hij deed dit ook bij de fysiotherapeut. Ik kwam er niet direct uit wat er was, maar besloot wel rustiger aan te doen dan normaal. Toch bleef hij onrustig en ik besloot een stukje te filmen. Terwijl ik dat deed loopt Anoki naar de plek waar mijn sleutels liggen, pakt ze en geeft ze aan mij met een blik; We gaan naar huis! Hoe duidelijk kan hij nog meer zijn? Ik besluit te luisteren en we gaan naar huis. Tijdens het terug lopen merk ik dat ik een beetje duizelig word, goed op tijd gestopt dus! Dank je wel, Anoki.

In de middag gaan we naar de sporthal, mijn oudste zoon krijgt een inenting. We staan in de rij te wachten en Anoki staat rustig naast mijn rolstoel. Op het moment dat mijn zoon aan de beurt is voor zijn prik, stapt hij van mij weg en gaat dicht tegen mijn zoon aan zitten terwijl hij geprikt wordt. Mijn zoon aait Anoki, ontspant en het prikken is snel klaar. We stappen op en Anoki voegt zich weer moeiteloos naast mij. Wauw dat was nog eens een mooie actie! En ik vertel Anoki dat hij dat geweldig heeft gedaan.

We gaan nog even naar het winkelcentrum en ik verbaas me toch weer over hoeveel opmerkingen wij binnen 10 minuten naar ons hoofd krijgen geslingerd. Natuurlijk is er veelal lief bedoeld, maar het is wel heel veel en ongevraagd. Samen doen we alsof we doof zijn en met mijn zoon lach ik om de grappige opmerkingen die uiteraard over LASSIE gaan.

Als we het winkelcentrum uit willen blokkeert een groep jongeren de doorgang, ze zijn wat luidruchtig toch besluit ik er gewoon doorheen te rijden. Anoki reageert niet op de jongeren die van alles beginnen te roepen, ik reageer ook niet, maar we stralen wel wat uit. Even aan de kant jongens, stoer doen, doe je maar naar iemand anders, wij rijden hier gewoon langs! En zonder verder woorden te gebruiken, wijkt de groep uiteen en kunnen we erlangs.

In de auto realiseer ik me dat ik dit een paar jaar geleden niet zo gedaan had. Samen kunnen we nu zo’n situatie prima aan! Waarbij we wisselend initiatief nemen en respect hebben voor elkaar.❤

Proefslapen in een vakantiepark met aangepaste villa’s

Afgelopen weekend mochten we komen proefslapen in villapark Ehzerburg. Het is een vakantiepark met aangepaste villa’s.

We mochten echter al komen proefslapen en dat vonden we natuurlijk super leuk. Eenmaal aangekomen bleek dat wij de eerste waren die officieel kwamen inchecken en kwamen slapen. Het park is nog deels in aanbouw, maar onze villa was al klaar. Het groen om de huisjes moest wel nog even groeien😉

We voelden ons vereerd dat we de villa mochten uitproberen en dat ook onze honden welkom waren. De villa is lekker modern ingericht en met de elektrische rolstoel ook goed toegankelijk. Er zijn nog wel kleine aandachtspuntjes, maar ik weet zeker dat hier nog aan gewerkt gaat worden. Het huisje mag dan aangepast zijn, maar ziet er door het kleur gebruik en de materialen huiselijk uit.

De sfeer op het park was heel gemoedelijk er kwamen in de andere villa’s ook mensen proefslapen en dan is het natuurlijk leuk om even met elkaar te kletsen over hoe de huisjes bevallen.

De omgeving van het park is heel mooi en groen. Er liggen hele leuke fiets paden door de weilanden heen, die ook te doen zijn met een elektrische rolstoel. Het bos aan de zijkant van het park is ook sprookjesachtig mooi. Anoki en Jimmy vonden het ook super.

Het park is echt een aanrader, wij vonden het heel gezellig en we gaan er graag nog eens terug!

Anoki en de drugshandel

Toen we een tijdje geleden op vakantie waren in Spanje viel het me mee hoe snel Anoki zich aanpaste. We hadden een groot huis gehuurd samen met vrienden. Anoki was met deze groep vrienden wel bekend maar op deze plek en deze samenstelling waren we zo nog niet eerder op reis geweest. Maar Anoki is volwassen geworden en vind snel zijn rust. Hij bestudeerde de eerste dagen hoe onze vakantie huisgenoten zich gedroegen en accepteerde de nieuwe situatie moeiteloos.

Het huis had meerdere terrassen en een tuin. De tuin lag aan de straatkant, waar meerdere woningen stonden en redelijk wat verkeer doorheen ging. Het viel al snel op dat Anoki op bepaalde auto’s reageerde. Ik stoorde mij er een beetje aan omdat ik er niet van hou als hij gaat blaffen. Maar ook schoot door mijn hoofd. Als hij blaft heeft hij daar een reden voor, ook al is die voor mij niet altijd duidelijk.

Halverwege de vakantie kregen we op een avond bezoek van de Spaanse politie. Ik schrok er zelf een beetje van want ik dacht dat Anoki wel zou reageren. Maar dat deed hij niet. De politie maakte duidelijk dat ze iemand zochten maar wij herkende de naam niet die ze noemden en gelukkig lieten ze het daarbij en vertrokken weer. Anoki bleef verder rustig, dus ik vertrouwde er ook op dat we geen ongewenste bezoeker hadden op ons terrein. Toch wel fijn zo’n “waakhond”. 😉

Niks aan het handje dus…..maar Anoki bleef wel regelmatig aanslaan als er auto’s stopte bij het huis aan de overkant.

Ik besloot eens te kijken wat er gebeurde bij het huis en zag dat er pakketjes over de schutting werden gegooid. En langzaam begon bij mij het kwartje te vallen.

In de raamopening van het huis aan de overkant zat ook elke middag een oude dame. Ze zwaaide altijd naar mij en probeerde een praatje te maken. Mijn Spaans is echter waardeloos, maar de oude dame liet zich daardoor niet uit het veld slaan en maakte met gebaren toch telkens een “praatje” met mij. Ik vond het leuk en zwaaide en gebaarde terug.

Op een nacht lag ik wakker en hoorde ik de hele nacht door auto’s stoppen en weer wegrijden bij het huis aan de overkant. Toch wel heel vreemd…

Aan het einde van de vakantie spraken we de “klusjesman” van ons vakantiehuis. We konden het niet laten en vroegen voorzichtig of hij wist waarom er zoveel auto verkeer was in de straat die pakketjes afleverden. Hij voelde zich er zichtbaar ongemakkelijk bij, maar vertelde dat het een drugspand was en dat er verhandelt werd. Ik schoot in de lach! Dat was het dus! Al die auto’s dat waren dealers en gebruikers geweest, we hadden gewoon een drugspand aan de overkant van ons vakantiehuis. En de oude dame, die hield toezicht vanuit het raam, ze was een heuse “drugsbarones”.

Onderweg naar huis, realiseerde ik me dat ik regelmatig het grapje gebruik dat Anoki eerst drugsopsporingshond is geweest voor hij hulphond werd. (dit zeg ik als hij zijn lange neus in een tas oid steekt) Maar nu bleek dus, dat hij keurig had aangegeven dat die auto’s in de straat niet pluis waren. Misschien zat er in mijn grapje, toch (onbewust) een kern van waarheid. Ik zeg, goed gedaan Anoki, we houden het “grapje” er gewoon in!

Vliegen met je assistentiehond

Vanwege vele vragen, hierbij een wat uitgebreidere uitleg over hoe dat gaat, vliegen met je assistentiehond.

Wij zijn erg blij dat we zo af en toe een vakantie kunnen boeken en dan met het vliegtuig kunnen reizen. We gaan ook heel graag met de auto, maar voor de bestemmingen verder weg is een vliegtuig toch gewoon heel handig.😉

Om te vliegen met beperkte mobiliteit is er wat voorbereiding nodig. Inmiddels weet ik nu goed wat er kan, met b.v. rolstoel, assistentie en medische bagage. Het vliegen met je assistentiehond vraagt ook wat voorbereiding. De regels verschillen per vliegtuigmaatschappij en per land. Het is voor mij dus elke keer de kunst om daar even achter te komen. Veel staat online vermeld, maar je ontkomt eigenlijk ook nooit aan de nodige telefoontjes met de luchtvaartmaatschappij.

Met de dierenarts overleg ik altijd even, wat zij nog adviseren. Omdat de richtlijnen en bijzonderheden per land verschillen. Soms is er ook een gezondheidsverklaring nodig die vlak van te voren door de dierenarts wordt afgegeven.

Op de luchthaven loopt bij mij meestal de spanning wat op, omdat ik het te druk vind en me toch altijd erg bekeken voel, a la de mevrouw in de rolstoel met Lassie ;-). Anoki gaat dan uit zichzelf mijn persoonlijke ruimte vergroten en doet dat heel kalm, door tussen mij en anderen in te gaan staan, evt. draait hij zo dat de ander een stap achteruit moet doen.

Tijdens de security check is het meestal zo dat ik gefouilleerd wordt en dat ze willen dat Anoki door iemand anders vastgehouden wordt, meestal mag dit mijn man zijn. In ieder geval blijft Anoki altijd in de buurt waar ik hem kan zien en hij mij. Het liefst doet Anoki de check mee met de beveiliger en soms mag dat ook, hij tikt dan met zijn neus de plekken aan waar ze gefouilleerd hebben. Afgelopen reis stond Anoki net even iets verder bij mijn man. Toen ze begonnen met fouilleren wilde hij perse naar mij toe en sprong zo naar voren, ik legde het uit aan de beveiliger waarom hij dat deed en hij mocht verder bij mij blijven. Achteraf gaven ze ons complimenten en dat ze de reactie van Anoki zo mooi vonden en onze band liet zien. (dan ben je wel even heel trots)😊

Bij het boarden mogen we meestal als eerste, hierdoor kunnen we rustig instappen en is er alle tijd. Omdat ik ook een mobiele beperking heb, mag ik niet bij de nooduitgang zitten. Dit houd in dat je je dus samen met je hond in een rijtje moet “schikken”. Je hond mag (in principe) ook niet op een stoel, hij moet bij het voeteneind blijven zitten of liggen, dit is met een grote hond best krap. Maar….. mijn ervaring is dat het cabinepersoneel altijd bereid is om te kijken of er een stoel vrij is, waardoor er meer vloerruimte komt. Het vliegtuig moet dan niet al proppie vol zitten, dan is er gewoon geen extra plek.

Mijn ervaring is dat een hond die veel gewend is, niet veel last heeft van het vliegen. Ik masseer wel altijd even zijn oren tijdens het opstijgen en landen. Ik ben zelf niet gek op vliegen. En voor mij is het de tijd uitzitten, en je erbij neerleggen. Anoki is heel rustig, maar volgens mij is het zijn hobby ook niet, het leukste moment vind ik als de andere passagiers gaan uitstappen. Ik blijf dan zitten tot mijn rolstoel gehaald is. Alle andere passagiers komen dan voorbij, de gezichtsuitdrukkingen zijn geweldig als ze opeens een hond zien, die ze de hele vlucht niet hebben opgemerkt.

Het gebeuren erna is niet meer zo spannend, het land waarin we aankomen, bied soms assistentie, of je nu wil of niet. Maar dat is (met gebaren) altijd wel goed te regelen. We hebben ook weleens bij aankomst een 100% controle gehad met inzet van beveiligings honden. Ik vond dat zelf nogal indrukwekkend, maar zodra ze ons en Anoki zagen, haalden ze hun honden weg. Want de hond reageerde niet heel vriendelijk.😳

Dus over het algemeen kan ik zeggen dat mijn ervaringen met vliegen met je assistentiehond prima te doen zijn. Het vraagt wat voorbereiding, maar dan kom je wel op leuke plekken in de wereld!

IMG_5667

Bezoek aan het dierenasiel in Spanje

Vorige week bezochten we in Spanje tijdens onze vakantie een dierenasiel. De kinderen hadden in Nederland wat geld ingezameld om vervolgens in Spanje dierenbenodigdheden te kopen welke het asiel had aangegeven goed te kunnen gebruiken.

De kinderen vonden het erg leuk om het geld in te zamelen, de spullen te kopen en natuurlijk langs te gaan brengen. En ik was blij dat ik ze op deze manier een ervaring kon meegeven die heel anders was dan de standaard vakantie activiteiten.

Ik zag best op tegen het bezoek van het dierenasiel zelf, want mijn hondenhartje zou het geheid moeilijk krijgen. Bij aankomst viel het me in eerste instantie mee. Het was er erg schoon en de ontvangst was uittermate vriendelijk. De spullen waren ook erg welkom en zeker geen overbodige luxe.

We kregen een uitgebreide rondleiding, het was fijn om alles te zien maar ook pittig. Er waren een paar woon-speelvelden waar groepjes honden leefden, ze hadden de ruimte en hondenhokken om in te slapen. Een groot deel van de honden kon echter niet in een groepje functioneren en zaten in betonnen hokken, zoals op de eerste foto te zien. De twee vrouwen die het asiel runnen doen hun uiterste best om de dieren zo goed mogelijk te verzorgen. Maar er zijn weinig vrijwilligers die willen helpen met de honden uit te laten en er is niet altijd werkende electra, waardoor ze in het donker met zaklampen moeten werken. In de zomer kan ook het water opraken en is het goed schoonmaken daardoor niet altijd haalbaar.

De verhalen van de honden die er zitten zijn ook niet mis. Een puppy gedumpt bij het grofvuil. Een moederhond met 5 puppen uit huis gehaald door de politie wegens zware mishandeling. Het bijzondere vond ik dat deze honden een enorme veerkracht hebben. Ze waren zo blij met alle aandacht die ze van ons kregen en nog zoveel vertrouwen in de mens. De asielmedewerkers proberen de honden weer te herplaatsen, dit lukt bijna niet in de regio dus doen ze mee aan programma’s om de honden in andere landen te plaatsen.

Zwaar onder de indruk van het werken met beperkte middelen, de gastvrijheid en de passie voor de honden van de asielmedewerkers vertrokken we weer na de uitgebreide rondleiding. Een bijzondere ervaring waar we nog lang aan zullen denken….

Ben je genezen? 😉

Vanochtend was het lekker koud😉. De thermometer gaf -5 graden aan, en zo voelde het ook.

Maar de zon scheen ook en ik voelde me goed, in de ochtend was ik al bij de fysio geweest, niet het zwaarste programma gedraaid maar wel lekker bewogen.

Ik besloot daarom dat ik niet met de rolstoel op pad ging met de honden. Maar met de auto, vlak bij de ingang van het bos parkeren en dan een klein stukje te lopen. Dit doe ik eigenlijk nooit omdat het veel energie kost en ik heel goed moet opletten dat ik niet val of te ver over mijn grenzen heen ga een dan niet meer terug kan.

De laatste tijd heb ik iets meer energie en op sommige dagen kan ik dan iets verder lopen of fietsen. Hoewel dit alsnog hele korte afstanden zijn, voelt het heerlijk. Ik kan beter ademhalen en voel me dan toch eventjes minder beperkt.

Tijdens de korte wandeling in het bos overviel me ook het gevoel van trots. Trots op mijn lieve hondjes die super braaf bij mij in de buurt bleven en Anoki die steeds even komt inchecken of alles goed gaat en daarna weer vrolijk door snuffelt en rent.

Tijdens mijn mini wandeling zie ik een boomstam waar ik even op ga zitten en uitrust. Ik maak een foto van mijn honden kids en dan valt mijn oog op de boomstam zelf een geniet ik van de kleine zwammen die erop groeien.(zie ook de foto’s) Het is iets kleins maar ik vind het prachtig en het vult mij met blijdschap.

Als ik terug loop kom ik de boswachter tegen. Hij kent mij alleen in de rolstoel, hij vraagt met een knipoog of ik wonderbaarlijk genezen ben. Ik leg hem, buiten adem van het stukje lopen, uit hoe het zit en ik merk dat ik straal van trots. Het mag dan niet heel ver zijn of iets heel groots, ik heb genoten van het bos en de dieren.❤